Powstała Grupa Modlitewna o. Wenantego Katarzyńca

Ojciec Marian Gołąb, prowincjał krakowskich franciszkanów, powołał Grupę Modlitewną o. Wenantego Katarzyńca przy Sanktuarium Męki Pańskiej i Matki Bożej w Kalwarii Pacławskiej.

Do Grupy Modlitewnej może przynależeć każdy, niezależnie od miejsca zamieszkania, stanu czy wieku. W dekrecie powołującym{premium] Grupę Modlitewną, czytamy m.in.: „Na wniosek kapituły klasztornej i po wysłuchaniu opinii definitorium prowincji, powołuję Grupę Modlitewną Czcigodnego Sługi Bożego Ojca Wenantego Katarzyńca, ponadto zatwierdzam projekt określający cele i zasady przynależności do wspomnianej Grupy Modlitewnej. Wierzę, że przyczyni się ona do szerzenia kultu Czcigodnego Sługi Bożego, uświęcenia wiernych, a także budzenia nowych powołań kapłańskich i zakonnych”.

Celem Grupy Modlitewnej Ojca Wenantego Katarzyńca przy kalwaryjskim sanktuarium, w którym znajduje się grób Sługi Bożego, jest przede wszystkim modlitwa o jego beatyfikację, a także modlitwa za wszystkich składających swoje prośby i podziękowania za pośrednictwem o. Wenantego, modlitwa członków grupy za siebie nawzajem, o uświęcenie swoje i innych oraz modlitwa o powołania kapłańskie, zakonne i o świętość kapłanów.

Grupę modlitewną tworzą osoby świeckie, duchowne, osoby życia konsekrowanego, każdy, kto pragnie zgłębiać duchowość o. Wenantego i modlić się niezależnie od miejsca zamieszkania, i w miarę swoich możliwości zaakceptuje zasady przynależności do tej wspólnoty.

Józef Katarzyniec urodził się w Obydowie (około 50 km od Lwowa na terenie Ukrainy). Po ukończeniu szkoły podstawowej uczył się w szkole wydziałowej w Radziechowie. W 1904 roku trafił do seminarium nauczycielskiego w Lwowie, a w 1908 r. rozpoczął nowicjat w tamtejszym Zakonie Braci Mniejszych Konwentualnych przyjmując imię zakonne Wenanty. Rok później, po złożeniu ślubów zakonnych został wysłany na studia filozoficzno-teologiczne do Krakowa; tam też, 2 czerwca 1914 r., otrzymał święcenia kapłańskie. Przez rok posługiwał jako wikariusz parafii w Czyszkach położonych na południowy wschód od Lwowa. Następnie powierzono mu zadanie mistrza nowicjatu. Będąc słabego zdrowia, zachorował na gruźlicę, nie zmniejszył jednak z tego powodu swojego zaangażowania jako wychowawca; na jakiś czas wysłano go na odpoczynek do Hanaczowa i Kalwarii Pacławskiej. W 1920 r. trafił do sanktuarium w Kalwarii Pacławskiej, gdzie zmarł 31 marca 1921 r. Jego ciało pochowane było na miejscowym cmentarzu, zaś później na krużgankach klasztornych. Wiosną br. nastąpiło ponowne rozpoznanie doczesnych szczątków zakonnika i ich przeniesienie do świątyni.

Etap diecezjalny procesu beatyfikacyjnego odbywał się w Przemyślu w okresie od 27 czerwca 1950 r. do 30 kwietnia 1951 r. Positio, czyli opis historii życia Katarzyńca ukończono 2 stycznia 1996 r. 30 kwietnia 2013 r. kongres konsultorów teologicznych przebadał je. Dzięki wydanej w 2016 roku zgodzie papieża Franciszka na publikację dekretu o heroiczności cnót Katarzyńca otwarto drzwi do kontynuacji procesu beatyfikacji tego towarzysza św. Maksymiliana Kolbe, który mówił o nim : „O. Wenanty nie silił się na rzeczy nadzwyczajne, ale zwyczajne wykonywał w sposób nadzwyczajny”.