Więzień: Chcę stąd wyjść innym człowiekiem

– Ja tego czasu nie zmarnuję. Uważam go za łaskę od Boga – mówi Michał, który odsiaduje wyrok 12,5 roku więzienia. W zakładzie karnym przyjął sakrament bierzmowania.

Kilkunastu mężczyzn w zielonych drelichowych strojach. Tylko jeden zamiast bluzy ma białą koszulkę. 35-letni Michał ma za chwilę przyjąć bierzmowanie  z rąk abpa Adama Szala. Metropolita przemyski poświęci też nową kaplicę przemyskiego zakładu karnego. Wcześniejsza znajdowała się w bloku więziennym, między salami, w których mieszkają osadzeni. Była zresztą zaadaptowana na cele religijne z jednej z cel. Nowa znajduje się [paywall]w odnowionej części obiektu, na poddaszu. Mimo uchylonych, dachowych okien, w środku jest  duszno. Zerkając na zewnątrz, więźniowie widzą tylko błękitne niebo i słońce, które mimo późnych godzin popołudniowych, o tej porze roku jest jeszcze wysoko. Osadzony, nawet gdyby chciał, nie wyjrzy przez okno, bo jest zakratowane i można co najwyżej włożyć rękę, aby chwycić za klamkę.

Drewniany ołtarz i ambona. Na ołtarzu krzyż wykonany przez jednego z osadzonych. Na ścianie duży obraz Jezusa Miłosiernego. W kącie figury Matki Bożej Fatimskiej i św. Michała Archanioła. Na bocznej ścianie obrazy drogi krzyżowej również namalowane przez skazańca.

Kazanie o „Gepardzie”

Jeden z więźniów intonuje pieśń na wejście, pozostali się dołączają. Wraz z arcybiskupem mszę koncelebruje kapelan o. Jacek. Obecni są także: Helena i Janusz z Bractwa Więziennego, którzy co tydzień jako wolontariusze odwiedzają osadzonych, rozmawiają z nimi, a chętnych katechizują. To oni jako pierwsi stanęli na drodze do nawrócenia Michała. W ostatniej ławce siedzi także kilku animatorów Kursu Alfa. Są to spotkania, w czasie których rozmawia się o podstawowych zagadnieniach wiary, modlitwy i Pisma Świętego.

W kazaniu abp Adam Szal opowiada historię nawróconego gangstera Piotra „Geparda” Stępniaka, który został skazany za ciężkie przestępstwa. Któregoś dnia na spacerniaku w więzieniu od innego skazańca usłyszał słowa „Jezus cię kocha”. Pobił go za to, ale usłyszane zdanie nie dawało mu spokoju i powoli doprowadziło do przemiany jego życia. Po czasie stwierdził, że stało się to za sprawą Ducha Świętego.

– Mówię o tym dlatego, że Duch Święty działa przez kogoś, przez sytuacje, które nam daje. Będąc niewidzialnym, posługuje się widzialnymi ludźmi – zaznacza kaznodzieja.

Nastąpiła we mnie zupełna przemiana

Jeszcze przed homilią, biskup zwraca się do kandydata do bierzmowania: – Bracie, powiedz przed zgromadzonym tu Kościołem, jakich  łask oczekujesz od Boga w tym sakramencie?

Michał ma przygotowany tekst, ale mówi niemal z pamięci: – Pragnę, aby Duch Święty, którego otrzymam, umocnił mnie do mężnego wyznawania wiary i do postępowania według jej zasad, amen. Na jego twarzy widać radość i delikatny uśmiech. Świadkiem bierzmowania jest inny osadzony, który przed kilku laty również w więzieniu przyjął ten sakrament.

Michał ma za sobą 2,5 roku odsiadki. To dopiero jedna piąta wyroku. Przed nim jeszcze 10 lat za kratami. – Ja tego czasu nie zmarnuję. Uważam go za łaskę od Boga, za okres, w którym mogę wzbogacić mojego ducha, a nie za stratę. Zamierzam stąd wyjść innym człowiekiem, niż przyszedłem – zapowiada.

Życie przed wyrokiem Michał nazywa bagnem, do którego nie chce wracać. Jak mówi, jego nawrócenie zaczęło się, gdy przebywał w areszcie śledczym. Wtedy spotkał Helenę i Janusza z Bractwa Więziennego. – Otrzymałem łaskę miłosierdzia, nastąpiła we mnie zupełna przemiana. Zmieniłem hierarchię wartości, zostawiłem to, co było za mną i zupełnie nie chcę wracać do tego, co było. Chcę nowego życia, bez przeszłości, bez tego bagna grzechu, w którym byłem. Zrzuciłem to ze swoich barków przez przyjęcie szkaplerza, a teraz przez bierzmowanie – przyznaje.