– Stuknęła mi już trzydziestka – mówi Maria Jakubowska

Prawie połowa jej życia to sołtysowanie w rodzinnej wsi. Od ponad 10 lat przewodzi również sołtysom z powiatu przemyskiego i jest wiceszefem sołtysów z całego województwa. Przez ten czas musiała się zmierzyć z różnymi wyzwaniami. Raz nawet przewodniczyła obrzędom pogrzebowym.

– Urodziłam się jako społecznica. Ojciec był sołtysem przez 36 lat, mama działała w kole gospodyń wiejskich. Wyssałam to z mlekiem matki – mówi Maria Jakubowska o swoim zaangażowaniu.

Sołtysem została w 1990 r. Przyznaje, że gdy ojciec pełnił tę funkcję, wcale nie miała zamiaru iść w jego ślady[paywall]. Wręcz przeciwnie – przeszkadzało jej, że ciągle ktoś przychodzi do domu i nie ma spokoju.

Po dwóch kadencjach innego sołtysa, do kandydowania namówił ją pewien inżynier. Jako kontrkandydata miała... inną kobietę. Mieszkańcy postawili na M. Jakubowską. Została pierwszym w okolicy sołtysem kobietą. – Wtedy podchodziło się do kobiet inaczej; uważano, że sobie nie poradzą – wspomina.

Bycie kobietą ma plusy i minusy

I przyznaje, że z jednej strony jest im trudniej, a z drugiej łatwiej. – Kobieta ma rodzinę, cały dom na głowie. Ja zawsze jutro idę spać i jutro wstaję, czyli zawsze się kładę po północy. W dzień się człowiek zajmuje innymi rzeczami, a wieczorem trzeba się domem zająć – opowiada. To odbija się na rodzinie i domu.

A dlaczego łatwiej? – Wydaje mi się, że kobiecie łatwiej załatwić różne sprawy. Mężczyźni rozmawiają na innej płaszczyźnie, a mężczyzna z kobietą też będzie rozmawiał inaczej – zauważa. 

Teraz sołtysów płci pięknej jest więcej, więc nikogo już nie dziwi, że to kobieta gospodarzy we wsi.

W 2002 r. pani Maria współuczestniczyła w zakładaniu Stowarzyszenia Sołtysów Powiatu Przemyskiego. Później została wybrana jego prezesem i piastuje tę funkcję trzecią kadencję. Pełni też rolę wiceprezesa w Stowarzyszenia Sołtysów Województwa Podkarpackiego. Jak zaznacza, nie ma z tego żadnych pieniędzy, ale jej praca doceniana jest w inny sposób. W zeszłym roku została zaproszona do delegacji Podkarpacia na Światowy Kongres Kobiet w Parlamencie Europejskim w Brukseli. Jej zaangażowanie zostało doceniane w różnych plebiscytach. W 2014 r. została sołtysem województwa podkarpackiego w konkursie zorganizowanym przez urząd marszałkowski. Została także laureatką ogólnopolskiego plebiscytu Sołtys Roku 2014 Gazety Sołeckiej.

Przewodziła pogrzebowi

Od 29 lat nieprzerwanie jest sołtysem Grochowiec. Kilkukrotnie nie miała nawet żadnego kontrkandydata. – Cieszę się, gdy coś zrobię i ludzie są z tego zadowoleni, że jest to odbierane jako pozytywne i potrzebne – mówi. Za sukces uważa to, że mała ojczyzna, jaką są Grochowce, się rozwija, ludzie chętnie się tu sprowadzają i wieś się rozbudowuje.

Pełniąc funkcję spotykała się z różnymi sytuacjami. Najbardziej oryginalną była ta o której żartuje, że została księdzem. Chodziło o pogrzeb jednego z dawnych mieszkańców, który był ateistą i prosił, aby mieć świecki pogrzeb. Za ceremonię odpowiadała pani Maria i radny ze wsi. – Ja przemawiałam nad trumną. Potem ludzie żartowali, że jeszcze księdzem zostanę – wspomina.

A co robi pani sołtys, gdy nie zajmuje się sołectwem? Piecze. – Bardzo lubię piec, dlatego zawsze jest coś na stole. Poza tym lubię wycieczki – mówi.