M jak... Myśliwy, malarz, Mariusz Drel

Są tuż obok nas zwykli ludzie z niezwykłymi pasjami, talentami, zainteresowaniami. Barwne ptaki szarej codzienności. Mariusz Drel – birczanin o wielu twarzach. Patriota, leśnik, myśliwy, malarz, kolekcjoner...

Jak Pan został leśnikiem? Impuls czy świadomy wybór?

– O zielonym mundurze z dubeltówką na ramieniu marzyłem od dziecka. Mój pradziadek był myśliwym i leśnikiem zarazem. Z leśnym światem zaznajamiał mnie dziadek, poznawałem wówczas leśne ostępy Starej Birczy i Leszczawy. Jako nastolatek samodzielnie już poszukiwałem zrzutów poroża jelenia karpackiego. Wówczas budziła się we mnie pasja do łowiectwa, którą uważałem za integralną część bytu leśnika. Zamiłowanie do łowiectwa zaowocowało szkołą leśną i upragnionym zawodem leśnika.

Bycie myśliwym w obecnym świecie to kontrowersyjna pasja...[paywall]

– Jestem myśliwym i jestem z tego powodu bardzo dumny. Łowiectwo to przede wszystkim przyjemność płynąca z faktu interakcji z naturą, to znajomość broni palnej i białej, to kolekcjonowanie antyków o tej tematyce oraz umiłowanie do psów myśliwskich. Niewiele osób wie, że do odtworzenia hodowli psów gończych i ogarów przez płk. Józefa Pawłusiewicza przyczyniły się psy sprowadzone z Birczy od dziadka pułkownika Józefa Bończy–Pióreckiego, nadleśniczego i wnuka powstańca kościuszkowskiego. Łowiectwo to sposób na delegowanie odpowiedzialności za regulację populacji dziko żyjącej zwierzyny. Ludzie, którzy podżegają do piętnowania myśliwych, nie rozumieją miejsca łowiectwa w funkcjonowaniu ludzkości. Trudno wyobrazić sobie przyszłość zwierzyny łownej bez takowej gospodarki. Spotyka się osoby wychowane z dala od lasów, które często nie mają pojęcia, skąd się bierze mięso na półkach sklepowych. W swojej wieloletniej pracy zdjąłem w lasach około 1000 sztuk wnyków z linek stalowych, ratując tym samym setki zwierząt od śmierci w męczarniach. Nasuwa się tutaj refleksja, ile takich zwierząt uratował przeciętny aktywista okupujący składy drewna i szlaki zrywkowe na przykład pod Arłamowem w Nadleśnictwie Bircza?

Jest Pan pasjonatem historii, zwłaszcza lokalnej, a także kolekcjonerem. Pana zbiory wzbogaciły zasoby 5 Batalionu Strzelców Podhalańskich w Przemyślu. W jaki sposób pozyskuje Pan eksponaty?

– Od wczesnych lat szkolnych interesowałem się archeologią i historią, zwłaszcza ziemi birczańskiej. Wiedzę historyczną czerpałem z przekazów ustnych oraz z literatury, szczególnie cenna jest ta sprzed 1939 roku. Posiadana wiedza przyczyniła się do napisania 3 opracowań: „Historia budowy kościoła i powstania parafii św. Jadwigi Śląskiej w Sufczynie”, „Dzieje miasteczka Bircza i parafii rzymskokatolickiej w czasie wojen i pokoju” oraz „Historia szlachty zagrodowej ziemi birczańskiej”. Posiadam wiele cennych eksponatów, wiele z nich pochodzi z kolekcji mojego ojca, który współpracował z warszawskimi i krakowskimi domami aukcyjnymi. Jestem bardzo dumny z faktu, że mogłem wzbogacić wieloma eksponatami Salę Tradycji 5 BSP w Przemyślu. Odwiedzam także targi staroci w Lublinie, Sanoku czy Przemyślu. Można tam nabyć cenne znaleziska.

Pozyskał Pan także wiele zdjęć od prywatnych właścicieli. Jaki ma Pan pomysł na ich wykorzystanie?

– Aby pozyskać eksponaty z zasobów domowych, najpierw należy wzbudzić zaufanie gospodarzy oraz być przygotowanym na wielogodzinne opowiadania. Każde stare zdjęcie wiąże się z historią osób lub zdarzeń. Tak było w przypadku pana Stanisława Góralewicza –fotografa amatora. W latach 50.,60. i 70. XX wieku sporządził olbrzymią dokumentację fotograficzną gminy Bircza. Wiedza, którą mi przekazał, dotycząca okresu II wojny światowej oraz okresu walk z UPA, jest bezcenna.

Oprócz wielu pasji i talentów jest Pan także malarzem. Wyjątkowa technika malowania na szkle jest intrygująca. Jest Pan samoukiem?

– Tak, jestem samoukiem, choć miałem możliwość otrzeć się o prawdziwy warsztat sztuk plastycznych. Po zdanym trudnym egzaminie do Liceum Sztuk Plastycznych w Tarnowie zostałem uczniem tejże szkoły. Niestety młodzieniec z Birczy nie był odpowiednim kandydatem na artystę według opinii matematyczki tejże szkoły.

Jak słusznie Pani zauważyła, technika malowania na szkle jest bardzo intrygująca, a zarazem trudna. W moich obrazach stosuję nowatorską technikę witrochromii. Tworzę głębię w obrazie, nakładając na siebie warstwy szkła zamalowane laserunkiem. Tym samym łamię tradycyjne kanony tej bardzo trudnej techniki. Praca nad jednym obrazem na szkle trwa do 2 miesięcy. Maluję także techniką akwarelową i olejną, dawniej rzeźbiłem także w drewnie.

Wobec tego, jak podobają się Panu, jako birczaninowi i malarzowi, nasze birczańskie murale?

– Mogę wypowiedzieć się na temat dwóch murali namalowanych ręką samego mistrza Arkadiusza Andriejkowa z Sanoka. Życzyłbym sobie posiadania takich zdolności i takiej techniki, jaką opanował pan Andriejkow. Co do kiczowatej mapy turystycznej na ścianiebirczańskiego Gminnego Ośrodka Kultury Sportu i Turystyki, swoje komentarze zamieściłem na stronie internetowej tej instytucji.

Bardzo dziękuję za rozmowę, życzę dużo zdrowia, sił i zapału do rozwijania swoich pasji.  

Jedna z prac autorstwa Mariusza Drela.