Siłą woli

Na pytanie, jak radzimy sobie z pandemią, nie potrafiłbym odpowiedzieć. Pewnie, gdyby przyłożyć ucho do prawej strony, usłyszałbym, że „pełna kontrola, całkowita mobilizacja i wszystkie ręce na pokładzie”. Gdybym zboczył w innych kierunkach, usłyszałbym o respiratorach kupionych od handlarza bronią, nieprzygotowanych szpitalach albo nieudanym programie szczepień.

Globalnie nie potrafię się więc odnaleźć w tym mętliku sprzecznych doniesień, opinii, eksperckich stanowisk. Kiedy jednak widzę coraz jawniej ignorowany nakaz noszenia maseczek, kiedy widzę tłumy w galeriach, kinach, na imprezach sportowych, zaczynam się wahać co do słuszności swoich dotychczasowych poglądów.

Przypominam sobie bowiem panikę, jaka nas ogarnęła, kiedy w marcu ubiegłego roku zagroził nam koronawirus. Gdy w kraju chorych było z 10 osób, opustoszały ulice, a ze sklepowych półek zaczęły znikać ryże, konserwy i podpaski – wtedy też po raz pierwszy w życiu widziałem drożdże (towar wówczas mocno deficytowy) sprzedawane w kilogramowych blokach.

Przy 26 (też byłem zdziwiony, gdy to sprawdziłem) zachorowaniach zamknęliśmy szkoły, a niedługo potem gastronomię, urzędy, transport publiczny, wprowadzając lockdown, sprowadzający większość światowych gospodarek na skraj przepaści.

Dziś średnia z 7 dni wynosi jakieś 20 tys. zakażeń i około 280 zmarłych dziennie. I co? I nic. Mówimy o powrocie do normalności. O wprowadzeniu nauki zdalnej nikt nawet nie przebąkuje, a i jakoś skarg przemęczonego personelu medycznego nie widać.

Wygląda więc na to, że epidemię pokonaliśmy siłą woli – no bo w istocie niewiele się zmieniło. Leku na to cholerstwo nadal nie mamy, zaszczepił się, pi razy oko, co drugi z nas, więc wychodzi na to, że skoro Polacy postanowili, że pandemii nie ma, to jej nie ma i kropka.

Ja natomiast zostaję z rozterką, bo skoro dziś mamy te 20 – 25 tys. przypadków i nie robimy nic, bo jak się domyślam ma być dobrze, to po co robiliśmy ten cyrk z wygaszaniem wszystkiego przy pierwszej i drugiej fali?