Szalik dla Lubacza

Społeczność Miejskiego Przedszkola nr 2 „Tęczowe Przedszkole” aktywnie włączyła się w obchody 650-lecia nadania praw miejskich Lubaczowowi. Postanowiła tym samym zadbać, by jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli miasta – rycerz Lubacz – nie zmarzł w tę niepewną, wiosenną aurę. Z tej okazji dzieci, rodzice, pracownicy oraz sympatycy placówki przygotowali „Szalik dla Lubacza”.

Pomysł narodził się przy spotkaniu z Władysławą Osiewicz-Rybą, która podczas wizyty w przedszkolu wprowadziła dzieci i personel w tajniki dziergania.  Przez dwa tygodnie uczestnicy akcji wspólnie dziergali elementy szalika z kolorowej włóczki, co w efekcie przełożyło się na powstanie kilku fragmentów szalika, które następnie połączono w jeden imponujący element o długości 650 centymetrów (co symbolicznie miało nawiązać do jubileuszu miasta).

Finałem przedsięwzięcia był uroczysty pochód, który odbył się w czwartek, 12 marca. Cała społeczność przedszkola przemaszerowała ulicami miasta na Rynek, gdzie gotowy szalik został przekazany burmistrzowi Lubaczowa Krzysztofowi Szpytowi, który jako włodarz udekorował nim Lubacza.

– podkreśla lubaczowski magistrat.

Legenda o Lubaczu*

Jedna z legend opowiada, że dawno temu był tu mały gród zwany Targowicą. Nazwę wziął stąd, że codziennie odbywały się w nim wielkie targi. W tym grodzie mieszkali dwaj bracia bliźniacy – Lubacz i Trubacz. Żyli zgodnie do czasu, aż pokłócili się tak bardzo, że jeden z nich musiał opuścić Targowicę. Lubacz wyjechał do Krakowa. Trubacz został w rodzinnym grodzie. Dobrze mu się wiodło, ożenił się, został najbogatszym kupcem w mieście. Wybrano go burmistrzem. Wkrótce jednak poważnie zachorował. Lubacz zobaczył Trubacza na łożu śmierci. Ten poprosił brata, żeby zaopiekował się jego żoną, kiedy on umrze. Chciał mu powiedzieć: „Lubaczu, czuwaj nad moją Kariną”, ale zdążył tylko: „Lubaczu czuw…” i umarł.  Wtedy Targowica zmieniła nazwę na Lubaczów.

_{*legenda udostępniona na portalu krajoznawcy.info}