– Jak Grzesiu Lato będzie miał wędkę, to do niego zajrzę na ryby – zapewnia legenda piłki nożnej Włodzimierz Lubański w rozmowie z „Życiem Podkarpackim”.

– Nie, absolutnie.

– Tak. W Rzeszowie byłem. Kilka dni temu uczestniczyłem w Horyńcu w otwarciu odremontowanego boiska piłkarskiego, ale w miejscowościach, które Pan wymienił, nie.

– Tak, to była zbiórka zorganizowana między innymi w Lokeren i pobliskich miastach. Braliśmy w niej udział. Przygotowaliśmy potrzebne rzeczy, które trzeba było wysłać w kilka miejsc na Ukrainie.

– Zgadza się. Rodzice mojej małżonki są ze Stanisławowa. Tam mieszkali i związki ze Stanisławowem były bardzo bliskie, jeżeli chodzi o moją małżonkę.

– To jest tajemnica, jak myśmy się poznali (śmiech). Koniec. Nie rozmawiam na ten temat (śmiech). Żarty żartami. Poznaliśmy się jako młodzi ludzie, a konkretnie w szkole.

Reklama

– I bardzo dobrze. Widać, że tam jest dobre powietrze (śmiech).

 

– Jasiu Domarski w Rzeszowie i Grzesiu Lato w Mielcu, ale może coś mi umknęło. Może Pan mi podpowie dokładniej.

– O kurcze blade, to ja nie wiedziałem (śmiech). Nie no, wiedziałem, bo z Grześkiem grałem. On mi mówił, że po ciężkich treningach tam wypoczywał i na rybki chodził.       

– Chyba Grzesia Lato dobrze znał (śmiech). Oczywiście wiem dlaczego. Bardzo serdecznie dziękuję za życzenia. Proszę się ode mnie pokłonić temu piłkarzowi jak najniżej. To bardzo miłe i sympatyczne, że byli tacy ludzie, którzy z numerem 10 chcieli grać.

Reklama

– Trudno jednoznacznie odpowiedzieć. Nie ma jednej drogi, że powiemy: okej, róbcie taki i tak, a odniesiecie sukces i będziecie grali na poziomie ligowym, czy międzynarodowym. Na pewno bardzo ważne są przykłady. Ja czerpałem inspiracje, gdy z ojcem chodziłem na mecze piłkarskie na Śląsku. Ta obecność  motywowała mnie do tego, żeby nad sobą pracować i być dobrym piłkarzem. To jest rzecz, która w pierwszej kolejności powinna być brana pod uwagę.

Reklama

- Tak. Oczywiście zaplecze, szkolenie, profesjonalne prowadzenie piłkarza na różnych etapach jego rozwoju ma znaczenie, ale sukcesy tworzą konkretni sportowcy.           

– Tu też nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Nasza generacja była generacją pana Kazimierza Górskiego. To bardzo ważne. On nas ukształtował i motywował. Chcieliśmy coś ważnego osiągnąć indywidualnie, ale i zespołowo. Tworzyliśmy niezwykle związaną, fajną grupę ludzi, którzy dążyli do tego samego celu. A naszym celem były osiągnięcia na arenie międzynarodowej. Ciężko pracowaliśmy nad tym indywidualnie w klubach i w reprezentacji.

Reklama

– Tak jest (śmiech).

–  Syn Eddy’ego Merckxa – Axel – był piłkarzem Anderlechtu Bruksela. Przez pewien czas pracowałem w Anderlechcie. Trenowałem grupę zawodników, w której był też Axel. Axel był solidnym, wytrzymałym zawodnikiem, ale piłkarsko w swojej grupie wiekowej niczym szczególnym się nie wyróżniał.

Reklama

Eddy Merckx w prywatnej rozmowie zadał mi pytanie „Włodek, słuchaj, czy mój syn będzie grał na wysokim poziomie?”, odpowiedziałem mu, że jeżeli miałby dotknąć szczytów piłkarskich, musiałby pokonać takie, takie i takie braki i dodałem: zastanów się nad tym, czy to jest dobra droga dla twojego syna?

Eddy Merckx po tej rozmowie zdecydował, że jego syn przesiądzie się na rower. Jak się okazało z powodzeniem, bo podobnie jak ojciec został szosowym rowerowym mistrzem świata.

– Każdy młody człowiek ma swoje marzenia. I tu pojawia się zasadnicze pytanie. Czy zadowolę się przeciętnością? Czy w każdym treningu będę miał motywację do tego, żeby się poprawiać, poprawiać, poprawiać. Doskonalić swoje umiejętności. Czy stawiam sobie jak najwyższe cele?

Ja jako trampkarz strzelałem bardzo dużo bramek, ale już wtedy myślałem, jak to będzie w juniorach. Będąc w każdej grupie wiekowej, pracowałem nad sobą. Poza normalnym treningiem poświęcałem dla siebie dziennie godzinę, półtorej, żeby poprawić technikę piłkarską. Doskonaliłem uderzenie prawą nogą, lewą. Poprawiałem grę głową. To wszystko były elementy, które szlifowałem sam. Talent nie wystarczy, trzeba pracy nad sobą.

Reklama

– Dziękuję. Ostatnio, będąc w Polsce, spotkałem się z młodymi ludźmi. Mile zaskoczyło mnie to, że oni także oglądają nasze mecze z tamtego okresu. Jak mówią, jesteśmy dla nich przykładem. Na spotkaniach fani futbolu często dziękują nam za tamten okres. Jest to dla nas oczywiście fajne, ale tak naprawdę nie mają za co nam dziękować. Tak, graliśmy w piłkę dla kibiców, ale też dla siebie. Chcieliśmy pokazać się jak najlepiej nie tylko w kraju, ale też w Europie.

– Jak będzie miał wędkę, to zajrzę (śmiech).