Archidiecezja przemyska będzie miała nową błogosławioną?

Pochodząca z Przemyśla założycielka Zgromadzenia Sióstr Opatrzności Bożej matka Antonina Mirska może zostać beatyfikowana. Właśnie zakończył się diecezjalny etap jej procesu beatyfikacyjnego. Teraz dokumenty trafią do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Watykanie.

35. sesja procesu beatyfikacyjnego, kończąca dochodzenie na etapie diecezjalnym, odbyła się we wtorek 8 stycznia w domu zakonnym Zgromadzenia Sióstr Opatrzności Bożej w Przemyślu. Przedstawiając charakterystykę Matki Antoniny, postulatorka sprawy s. Estera Jastrzębska przypomniała jej słowa, które mówiła, gdy zachodziła potrzeba pozostawienia modlitwy na rzecz pomocy potrzebującym: „Trzeba nieraz zostawić Boga – dla Boga”.

W trakcie sesji członkowie trybunału beatyfikacyjnego złożyli[paywall] przysięgę, że w procesie wiernie wypełnili powierzone zadanie i zachowają tajemnicę urzędową. Dokumenty procesowe zostały zamknięte i zalakowane. Archetyp (oryginał) i jego pierwsze tłumaczenie zostaną złożone w archiwum Kurii Metropolitalnej. Akta te nie mogą zostać otwarte bez specjalnego pozwolenia biskupa diecezjalnego.

Natomiast transumpt (uwierzytelniona kopia oryginalnego dokumentu, stanowiąca jego zastępstwo w czynnościach prawnych), kopia publiczna i dwa egzemplarze tłumaczenia akt, zamknięte, zapieczętowane i odpowiednio opisane na zewnątrz trafią do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Watykanie.

Pracowała z „trudnymi” dziewczętami

Antonina Mirska urodziła się 28 lipca 1822 r. i otrzymała imię Marcjanna (Antonina to imię zakonne). Długo sądzono, że miejscem jej urodzenia były Kresy Wschodnie, znajdujące się na terenie dzisiejszej Ukrainy. Fakty jednak świadczą, że jest rodowitą przemyślanką, córką Antoniego i Marianny z Jarockich.

W 1931 r. Marcjanna straciła matkę, która zmarła w czasie epidemii cholery.  Rok później jej ojciec zginął w wyniku ran poniesionych w wypadku powozu konnego. Oddzielona od rodzeństwa dorastała wśród obcych ludzi. W 1840 r. wstąpiła do sióstr szarytek we Lwowie, gdzie pracowała jako pielęgniarka. 

Po kilku latach, ze względu na chorobę nóg, opuściła to zgromadzenie i podjęła pracę w Stowarzyszeniu Pań Dobroczynności św. Wincentego aPaulo. Ponieważ problemem Lwowa i wielu innych miast była prostytucja, Marcjanna wyjechała do Francji, aby w tamtejszym zakładzie wychowawczo-poprawczym prowadzonym przez Siostry Miłosierdzia zdobyć doświadczenie w pracy resocjalizacyjnej.

Odbyła tam nowicjat i przybrała imię s. Antonina. 8 grudnia 1857 r. w archikatedrze lwowskiej złożyła śluby wieczyste. Tego samego dnia do nowicjatu zostały przyjęte dwie inne kandydatki. Tak zaistniało Zgromadzenie Sióstr Opatrzności Bożej. 10 lat później zatwierdził je papież Pius IX .

Zgromadzenie zajmowało się nie tylko prostytutkami, ale i sierotami. Siostry pomagały im zmienić swoje życie, uczyły prowadzenia domu, gospodarstwa i zdobycia zawodu. Program pracy wychowawczej był mocno osadzony na wychowaniu religijnym. S. Antonina zmarła 23 listopada 1905 r. w Rodatyczach.