Chrześcijanie rytu wschodniego przygotowują się do świąt

Prawosławna Wielkanoc, inaczej zwana Zmartwychwstaniem Chrystusowym, Zmartwychwstaniem Pańskim czy Paschą Chrystusową, to również najważniejsze święto dla chrześcijan Kościoła wschodniego. Do czasu wprowadzenia reformy kalendarza było obchodzone w tym samym dniu, co święta wiernych rzymskokatolickich. Obecnie jednak różnica czasowa pomiędzy świętami może wynosić nawet pięć tygodni. W tym roku mają one miejsce zaledwie tydzień później.

fot.Wikipedia; Mnikh&Ipatiy Vashchyshyn, OSBM
Z życzeniami niezachwianej wiary w – zwycięstwo życia nad śmiercią, dobra nad złem, Chrystusa nad Księciem tego świata – zwrócił się ksiądz arcybiskup Eugeniusz Popowicz

W okresie postu zmienia się przede wszystkim litur­gia. Msze oprawiane są tylko w soboty i niedziele. W ty­godniu wierni mogą uczest­niczyć w nabożeństwach pokutnych. W tym okresie znakiem rozpoznawczym są również głębokie pokłony rozpoczynające i kończące modlitwę.

A gdy nadchodzi czas Zmartwychwstania, pra­wosławni święcą jedzenie, które zostaje spożyte podczas wielkanocnego śniadania. Oprócz jajek, mięsa, sera, pas­chy i babki zwanej kuliczem, w koszyczku można znaleźć też[paywall] wetknięte w ciasto i zapa­lone na czas liturgii świecz­ki.

Nie brakuje w nim również pisanek – głównie w kolorze czerwonym, które swą bar­wą symbolizują z jednej stro­ny krew Chrystusa, z drugiej – przypominają słowa wypo­wiedziane przez cesarza Ty­beriusza, że prędzej uwierzy on w zmianę koloru jaj na czerwony niż w zmartwych­wstanie.

Pascha

Na czas Zmartwychwstania cerkwie zostają przyozdo­bione kwiatami i światłami, a celebrans zakłada odświęt­ne szaty liturgiczne. Jednym z najważniejszych elementów świątyni staje się płaszczeni­ca. To całun przedstawia­jący Chrystusa otoczonego przez matkę, uczniów, nie­wiasty i aniołów.

W porządku greckokatolickim symboli­zuje on grób Chrystusa. Na­bożeństwa są odprawiane przy otwartych królewskich wrotach ikonostasu. Po pro­cesji, która rozpoczyna się przez północą w Wielką So­botę, wierni trzy razy obcho­dzą cerkiew z zachodu na wschód, następnie zatrzy­mują się przed jej zamknię­tymi drzwiami, a po tym, jak kapłan trzykrotnie zapuka w nie krzyżem, mogą wejść do świątyni.

Życzenia dla wiernych

Z okazji nadchodzących świąt przewielebny ksiądz arcy­biskup Eugeniusz Popowicz zwrócił się do wiernych ob­rządku greckokatolickiego:

– Bezpośrednim przygo­towaniem do świąt paschal­nych, w życiu Kościoła tradycji zachodniej, jak i wschodniej, jest udział wiernych w litur­gii Wielkiego Tygodnia, któ­ra prowadzi i przygotowuje nas do zrozumienia głębi świąt wielkanocnych. W tym roku wszystkie nasze my­śli i uczucia skoncentrowane były i są na krzyżu Chrystusa, który zawsze asocjuje się nam z niezawinionym cierpieniem i bolesną śmiercią.

(...) Wier­ni biorący udział w nabożeń­stwach Wielkiego Czwartku i Wielkiego Piątku mają moż­liwość duchowego przeży­cia Misterium Męki Pańskiej w bezpośrednim odniesieniu do własnego życia, bowiem tak jakoś dziwnie jest skon­struowane nasze życie, że każdy z nas, żyjący na tej zie­mi, musi przejść własną drogą krzyżową, na której przeżywa niesprawiedliwe osądy, zdra­dę, upadki będące wynikiem różnych grzesznych uwikłań, czasami obdarcie z własnej godności, czy w końcu uzmy­słowienie sobie kruchości naszego życia, które prędzej czy później zgaśnie i ciało nasze zostanie złożone do grobu.

Dlatego też przeży­wanie Misterium Męki Pań­skiej poprzez udział w liturgii Kościoła uczy nas zawierze­nia i oddania całego naszego życia, z jego dobrem i złem, naszemu Zbawcy, który bę­dąc w pełni Bogiem i Czło­wiekiem, pierwszy przeszedł drogą, którą my idziemy. A na końcu tej drogi spotka­my nie tylko śmierć i grób, ale również Zmartwychwsta­łego Chrystusa, który zdej­mie nas z naszego krzyża śmierci i przeprowadzi do nowego życia.

Biorąc udział w liturgii Wielkiego Tygodnia, modlimy się w naszych osobi­stych intencjach, jak również w intencji zwycięstwa poko­ju Chrystusowego na całym świecie, szczególnie na umę­czonej od niesprawiedliwej i brutalnej wojny Ukrainie, którą rozpętała Federacja Ro­syjska. Widzimy, jakie rany ta okrutna wojna zadała i zada­je milionom ludzi, szczególnie tym najsłabszym. Widzimy, jak ta barbarzyńska wojna niszczy całe miasta i wsie, w tym miasto Mariupol – de­dykowane Matce Chrystusa.

Dzisiaj łączymy się z cier­pieniami ukraińskich kobiet, dzieci, starców i wszyst­kich Ukraińców z cierpiącym i ukrzyżowanym Chrystusem i dzielimy się naszą wiarą, iż ostatnie słowo nigdy nie na­leży do zła i śmierci, ale do dobra i życia, które daje nam Ukrzyżowany i Zmartwych­wstały Chrystus. Idąc ślada­mi Męki Pańskiej, widzimy nie tylko bezsensowne cier­pienie, upodlenie i śmierć. Na tej drodze widzimy rów­nież Szymona z Cyreny, który razem z Chrystusem dźwiga Jego krzyż, na tej drodze wi­dzimy również Weronikę, któ­ra swoją chustą ociera zbolałą twarz Chrystusa.

Dzisiaj na­ród ukraiński, niosąc swój krzyż na Golgotę, na swojej ciernistej drodze spotyka nie tylko oprawców i katów XXI wieku, ale również nowych Szymonów i nowe Weroniki, którzy pomagają nieść krzyż córkom i synom Ukrainy.

W imieniu milczącego i krwawiącego od zadanych ran Chrystusa, obecnego w cierpieniach swo­ich braci i sióstr, dziękuję każdemu z osobna za akty mi­łosierdzia, które płyną z głę­bi waszych, przepełnionych szczerą wiarą serc. Martwe ciało Chrystusa zdjęto z Krzy­ża i pochowano w grobie. Pi­łatowi, arcykapłanom i całej rzeszy, która wydała wyrok śmierci na Chrystusa, zdawa­ło się, iż z jego śmiercią pro­blem „Króla Żydowskiego” został definitywnie rozwią­zany. Tak się nie stało, bo Pan nasz swoją śmiercią śmierć zwyciężył i nam, którzy uwie­rzyliśmy w Niego, daje rów­nież łaskę życia wiecznego.

W przeżywaniu tegorocz­nych Świąt Paschalnych życzę wszystkim wiernym tej nieza­chwianej wiary w zwycięstwo życia nad śmiercią, dobra nad złem, Chrystusa nad Księciem tego świata. Chrystus Zmar­twychwstał! Prawdziwie Zmartwychwstał! Христос Воскрес! Воістину Воскрес!