Selfie, lajki i hasztagi

Nastały czasy, w których człowiek staje się coraz bardziej samotny. Skrajnym przykładem osamotnienia jest selfie. Dawniej zdjęcia robili nam bliscy, znajomi, a nawet przygodni przechodnie. Nie było w tym żadnego obciachu, a wręcz przeciwnie.

Tam rządzą lajki. Nieważne, że ktoś daje lajka przy informacji o jakiejś katastrofie czy widowiskowej klęsce żywiołowej. Daję lajka – lubię to. W ten oto sposób kontakty międzyludzkie przechodzą okres transformacji, wchodząc w erę wymiany poglądów i opinii za pośrednictwem, delikatnie mówiąc, kosmosu. Należało się tego spodziewać i wizja spotkań na czacie, fejsie czy twitterze – jako podstawowej formy kontaktowania się –  już stała się faktem. O tym , jak przy okazji wylewa się cysterny pomyj i obelg na głowy co niektórych, nie ma co pisać. Hejty są przejawem ogólnej nienawiści drzemiącej w narodzie i nie pomoże na to nawet rok miłosierdzia. Jest jeszcze hasztag. Słowo poprzedzone kratką. Porządkuje i ułatwia wyszukiwanie. Chcesz coś zaznaczyć albo uwypuklić i już dajesz płotek przed. Proste. Tak to powoli żywy człowiek znika gdzieś z pola widzenia i zastępuje go wirtualny byt. Strzelić selfie i wrzucić na fejsa. Hasztagi, lajki i hejty. Takie nastały czasy.