Sto lat gigantów

Gdyby żyli do dziś, stuknęłoby im po 100 lat. Obaj przyszli na świat 12 grudnia 1915 roku. Jeremi Przybora i Frank Sinatra. Dwaj giganci. Mistrzowie czaru i wdzięku, dobrego smaku i sztuki, przez duże S.

Po wojnie znów spotkał Wasowskiego i zaproponował mu pisanie muzyki do swych tekstów. Sporo tego powstało. Bez Ciebie, Piosenka jest dobra na wszystko, Bo we mnie jest seks czy Tanie dranie to tylko niektóre hity, które kształtowały wyobraźnię i język kilku pokoleń Polaków. We frakach i cylindrach zapraszali najlepszych – Jędrusik, Kwiatkowską, Sienkiewicz, Dziewońskiego, Gołasa, Michnikowskiego. Teraz śpiewają to Umer, Bem, Banaszak czy Machalica, Zamachowski i Turnau. Magia trwa. Podobnie Sinatra. Uważany za jednego z najlepszych wokalistów wszech czasów pozostawił po sobie ogromny dorobek artystyczny. Dyskografię i filmografię Franka trudno ogarnąć. Do najbardziej znanych należy New York, New York, Night and day, Strangers in the night czy My way. Poza konkursem pozostaje koncert w Las Vegas z Sinatrą u szczytu formy, z orkiestrą Counta Basiego. Sinatra zmarł w wieku 82 lat, Przybora – 88. Obaj byli pogodni i taką aurę wokół siebie roztaczali. W dobie galopującego chamstwa i zaniku wrażliwości artystycznej, a także przewróconej do góry nogami tzw. przestrzeni publicznej pieśni Przybory i Sinatry działają jak najlepszy balsam. W ostatnią niedzielę obaj mistrzowie skrzyżowali szpady w radio – w trójkowej „Sieście” Marcina Kydryńskiego. Jeszcze raz się okazało, że są to artyści najwyższej klasy. Sztuka broni się sama. Oby trwali ze swą twórczością jeszcze kolejne setki lat.   

P.S. „Dobranoc Ojczyzno, już księżyc na czarnej lśni tacy, dobranoc i niech Ci się przyśnią, pogodni, zamożni Polacy” (z piosenki Przybory i Wasowskiego Czas na sen)