Tam, gdzie urodził się Ignacy Krasicki. Dubiecko ponownie miastem

Przez wieki Dubiecko było miastem. Prawa te utraciło w 1934 r. Po blisko 87 latach malownicza miejscowość, w której w 3 lutego 1735 roku urodził się „książę poetów polskich” Ignacy Krasicki, ponownie zyska prawa miejskie.

Na stronie Rządowego Centrum Legislacji pojawił się projekt rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie ustalenia granic niektórych gmin i miast, nadania niektórym miejscowościom statusu miasta, zmiany nazwy gminy oraz siedziby władz gminy. Od 1 stycznia 2021 r. status miasta otrzyma 10 miejscowości, w większości takich, które posiadały już prawa miejskie do XIX wieku[paywall]. Oto one: Kamieniec Ząbkowicki (województwo dolnośląskie), Goraj (lubelskie), Kamionka (lubelskie), Sochocin (mazowieckie), Solec nad Wisłą (mazowieckie), Wiskitki (mazowieckie), Wodzisław (świętokrzyskie), Budzyń (wielkopolskie), Koźminek (wielkopolskie). Dziesiątą miejscowością jest Dubiecko w powiecie przemyskim, która do tej pory funkcjonowała jako gmina.

W uzasadnieniu możemy przeczytać m.in. „Miejscowość posiada cechy funkcjonalno-przestrzenne, wskazujące na miejski charakter. Posiadała prawa miejskie w latach 1407 – 1934, a utraciła je w wyniku zmian administracyjnych i tworzenia tzw. gmin zbiorowych. Miejscowość liczy jedynie blisko 900 mieszkańców (...)”.

Dla prestiżu

– Przeprowadziliśmy sondaż wśród mieszkańców, zebraliśmy stosowne dokumenty, podjęliśmy podczas sesji odpowiednią uchwałę, złożyliśmy wniosek, który został rozpatrzony pozytywnie przez ministerstwo. Od razu dodam: zrobiliśmy to dla prestiżu. Dubiecko miastem było od 1407 roku. Aż do 1934 roku. To kilka wieków. W opinii społecznej funkcjonowaliśmy jako miasto cały czas. Większych obowiązków czy ponoszonych kosztów z tą zmianą nie poniesiemy. Nikt nie będzie musiał zmieniać dowodów osobistych, ani żadnych innych dokumentów. Nie zmieniamy granic. Czy będziemy teraz chcieli się rozbudować? Jeśli już, to z czasem, to zadanie na kolejne lata. Być może udałoby się przyłączyć choćby część Nienadowej czy Przedmieścia Dubieckiego, ale to melodia dalekiej przyszłości – powiedział sekretarz gminy Andrzej Szałyga.

Słów kilka o Dubiecku

W 1389 r. król Władysław Jagiełło nadał w wieczyste posiadanie wieś królewską Dubiecko Piotrowi Kmicie. Prawa miejskie otrzymała 24 sierpnia 1407 r. przywilejem króla W. Jagiełły, dzięki staraniom wspomnianego wojewody sandomierskiego P. Kmity. W 1407 r. ufundował i uposażył w Dubiecku pierwszą parafię i kościół pw. św. Mikołaja, Stanisława i Marcina. Pod koniec XV w. w mieście funkcjonowały – poza kościołem parafialnym – drugi kościół, szpital oraz kolegium kapłańskie mansjonarzy. W 1551 r. Dubiecko przejął Stanisław Mateusz Stadnicki i zaczął popularyzować reformację. Jako właściciel skasował dobra katolików, a kościół zamienił na zbór kalwiński. Pierwszym kaznodzieją został mianowany przez Stadnickiego Albert z Iłży, apostata. W tym samym roku w Dubiecku urodził się słynny „Diabeł” – Stanisław Stadnicki.

W 1588 r. miasto przeszło w posiadanie rodu Krasickich z Siecina. Przez pewien czas proboszczem miejscowej parafii oraz przełożonym szpitala był ks. Andrzej Bobola – kuzyn świętego Andrzeja Boboli. W 1626 r. Grzegorz Krasicki, przebudowując zamek, zburzył istniejący kościół, a następnie ufundował nową świątynię pw. Podwyższenia Krzyża Świętego na przedmieściach Dubiecka. Na początku XVIII w. na jego miejscu powstał nowy, murowany kościół pw. św. Apostołów Szymona i Judy, którego konsekracji w 1755 r. dokonał biskup przemyski Wacław Hieronim Sierakowski. Kościół ten powstał dzięki fundacji Anny ze Starzechowskich Krasickiej, której portret znajduje się w świątyni do dnia dzisiejszego. 20 lat wcześniej, bo 3 lutego 1735 r. w Dubiecku przyszedł na świat jeden z najwybitniejszych polskich poetów oświecenia, zwany „księciem poetów polskich”, Ignacy Krasicki.