Telefon do siebie

Wszystkiemu winni ci wynalazcy. Wymyślą coś, ale nie zastanawiają się, jakie potem z tego mogą wyniknąć kłopoty. Taki Nobel. Wynalazł dynamit, ale potem narobiło się z tego tyle złego, że szkoda mówić. Co z tego, że potem –- dla ratowania skóry- – ufundował nagrodę, skoro pomysł z dynamitem uwolnił demony. Pociąg pojechał. Co prawda telefon, to nie dynamit, ale już niedługo też może przejść na ciemną stronę mocy. Mówiąc krótko,- mogą to być to nie tylko plusy dodatnie, ale również plusy ujemne.

W 1936 roku na poczcie w Berlinie i w Lipsku ruszył wideotelefon. W 1963 tarczę do wybierania numerów zastąpiła klawiatura. Kiedy powstały układy scalone, wszystko stało się jasne. Znikły kable i przewody i pojawiły się komórki. Pierwsza powstała w 1956 roku. Ważyła 40 kg i przypominała walizkę. Wytworzyli to cudo Szwedzi z firmy Ericsson. Ile warta była ta komóra? Tyle, co dobra fura. Dalej to już wiemy ze swoich własnych doświadczeń. Komórka firmy Motorola ważyła już tylko 0,8 kg i miała wymiar cegły, stąd słusznie tak ją nazywano. A teraz mamy smartfony. Ekrany dotykowe. A w środku cały arsenał. Internet, radio, telewizja, aparat, kamera, kalendarz, latarka, szkło powiększające, gry, księgowość, dyktafon, muzyka, wiadomości, nawigacja, masa aplikacji. I telefon. Brakuje jeszcze prysznica, łyżki do opon i kredki do ust. Ostatnio nie zabrałem ze sobą komórki. Poczułem się nieswojo. Jak bez ręki. Przypomniałem sobie parę zakochanych, którzy, siedząc  obok siebie, w milczeniu, przez  godzinę wyznawali sobie miłość. SMS-ami. Megakomóra zaczyna już działać jak narkotyk. Wciąga i uzależnia. Komórka w samochodzie, w sklepie, na spacerze i w łazience. Bell tego nie przewidział. Jeśli więc obserwujemy u siebie objawy uzależnienia, należy wykonać w tej sprawie jedno pilne połączenie. Telefon do siebie.