Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej pośmiertnie odznaczony

12 marca br. w Belwederze odbyła się uroczystość wręczenia odznaczeń państwowych osobom szczególnie zasłużonym w walce o wolność i niepodległość Polski. Wśród odznaczonych Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski – pośmiertnie – był Piotr Lesiak, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, po 1945 r. mieszkaniec Zabłociec w gminie Radymno.

Odznaczenie dla P. Lesiaka z rąk sekretarza stanu w Kancelarii Prezydenta RP Andrzeja Dery odebrał prawnuk, podchorąży Akademii Wojsk Lądowych Piotr Pawełek. W uroczystości wzięli udział m.in. prezes Instytutu Pamięci Narodowej Karol Nawrocki i szef Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych Lech Parell.

Piotr Lesiak urodził się 6 lipca 1899 r. w Świdnicy (powiat jaworowski, województwo lwowskie). Służył w Wojsku Polskim i brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej od 28 kwietnia 1919 r. do 21 lutego 1921 r. w 18 Pułku Piechoty. W czasie walk pod Równem został ciężko ranny w nogę. Przebywał w szpitalu w Warszawie. Bitwa ta odegrała sporą rolę w prowadzonych działaniach wojennych. Przegrana przez stronę polską, przyczyniła się jednak do obniżenia wartości bojowej oddziałów 1 Armii Konnej Budionnego. Podniosła również morale jednostek polskich i stała się niejako poligonem skuteczności polskich oddziałów[paywall].

Represjonowany, ukrywał się na cmentarzu

Z przekazów ustnych wynika, iż w czasie II wojny światowej P. Lesiak był represjonowany przez OUN UPA i z całą rodziną musiał się ukrywać. Jego żona Anna Lesiak i dwójka dzieci znaleźli schronienie u zaprzyjaźnionych rodzin, gdzie w piwnicach lub ziemiankach przeczekiwali napady. On sam ukrywał się na oddalonym cmentarzu, aby nie narażać życia innej rodziny. Żyli tak ponad rok, będąc prześladowanymi tylko za to, że byli Polakami. W 1945 r. zostali przesiedleni do Polski i zamieszkali w Zabłotcach. Po wojnie P. Lesiak należał do Związku Inwalidów Wojennych. W okresie komunizmu nie otrzymał uprawnień kombatanckich. Dostawał jedynie rentę wynoszącą 150 zł. Do końca życia chodził ubrany w stary mundur i płaszcz wojskowy. Zmarł 25 maja 1977 r. W 2021 r. jego grób został wpisany do ewidencji grobów weteranów walk o Wolność i Niepodległość Polski, prowadzonej przez Instytut Pamięci Narodowej pod nr 3657. Mianowany pośmiertnie na stopień podporucznika postanowieniem Prezydenta RP z 16 listopada 2023 r.