W biednych regionach żyje się drożej

Mam na myśli codzienność. Podkarpacie, jako część ściany wschodniej, bogate nie jest. Przygraniczne jest jeszcze biedniejsze. Tu mniej się zarabia, ale patrząc na codzienne wydatki to nie widać by były mniejsze.

Wprawdzie taniej wynajmiemy mieszkanie, ale już budowa nie będzie oszczędniejsza niż w Polsce lepiej usytuowanej. No może na pomocnikach budowlanych oszczędzimy parę groszy. Na materiałach nie. Za prąd i gaz zapłacimy tyle samo. Za benzynę często więcej niż w rozwiniętych ośrodkach. Na żywność wydamy podobnie, bo ceny porównywalne. Gdy złe się przyczepi, to w biednych regionach też jest droższe. Wizyta u dobrego specjalisty z ciężkich chorób ratującego to dla mieszkańców naszego regionu z reguły wyjazd i pokonanie dziesiątek, jak nie setek kilometrów. W bogatszych częściach kraju mają znacznie bliżej. Znalezienie dobrego mechanika samochodowego graniczy u nas z cudem. Odwiedziłem kilku. Usłyszałem wzajemnie wykluczające się diagnozy. Niedrogo brali, ale się nazbierało. Auto naprawiłem w zakładzie oddalonym o trzy godziny jazdy. Usługa na umówioną godzinę. Koszt porównywalny z miejscowymi. Wcześniejsze diagnozy wzięły w łeb. Okazało się, że wystarczy wyczyścić czujnik, a nie jak twierdzili wymienić turbinę. Wychodzi na to, że dalej też taniej, a na pewno szybciej i z pozytywnym efektem. Za lody, chleb, piwo i całą resztę płacimy podobnie. Tylko mniej zarabiamy, bo na wschodniej ścianie przyszło nam żyć. I tak wygląda sprawiedliwość społeczna.