– Jestem dokładnie w tym miejscu i czasie, o jakim marzyłam

„Wreszcie spełniam swoje marzenia… Wreszcie wiem, czego chcę… Wreszcie płyta „Wreszcie” wychodzi na światło dzienne!”. Tak reklamujesz swoją ogólnopolską trasę koncertową, podczas której pojawiłaś się również ostatnio w Przemyślu. Czyli jesteś wreszcie spełniona? Szczęśliwa? Pełna optymizmu na przyszłość?
- Oczywiście! Biorąc pod uwagę fakt, jak długo na to czekałam – tym bardziej. Sama nieraz się zastanawiałam, co ja pocznę po wydaniu albumu. Kilka ostatnich lat mojego życia, a szczególnie ostatnie dwa lata, kręciły się bowiem wokół niego. Jest on podsumowaniem ważnych chwil w moim życiu. Porażek, dzięki którym uczymy się najwięcej, ale też sukcesów, związków. Ale ten krążek jest przede wszystkim dowodem na to, że się nie poddałam, dałam radę i zrobiłam to! Jestem więc dokładnie w tym miejscu i czasie, o jakim marzyłam od lat. Wreszcie!

Co chciałaś przekazać tą płytą? Jakie emocje towarzyszyły Ci w trakcie nagrań do „Wreszcie”?
– Powstawała ona dość długo, a w międzyczasie miałam dwie „stopklatki”, które zatrzymały mnie na dwa lata. Pierwsza to pandemia, druga – rozstanie z moim managerem. Był to czas, w którym musiałam wszystko zacząć od nowa, zostałam sama z marzeniami i milionem planów, a czułam się w tej materii jak dziecko we mgle. Na szczęście mam wokół siebie cudownych ludzi i przyjaciół, którzy mnie wsparli, pomogli, dzięki czemu ruszyłam do przodu z podwójną siłą. Dla mnie to bardzo osobista płyta, momentami wręcz spowiedź. To moje przeżycia i wspomnienia, którymi chciałam się ze swoimi fanami podzielić. Ale też ich pokrzepić i dać nadzieję, a niekiedy pokazać, by pozwolili sobie również na smutek, który nas oczyszcza.

Jakbyś określiła swoją muzykę?
– Moja muzyka to pełen eklektyzm. I mnóstwo emocji. Utwory ascetyczne, czyli wokal i fortepian, ale też mocno rozbudowane instrumentalnie aranżacje. Odważyłam się kiedyś nazwać ją soulem po polsku, ale znajdziemy w niej też elementy poezji śpiewanej, mocnego popu, czy elementy r’n’b.

Co jest dla Ciebie źródłem weny?
– Zawsze powtarzam, że nie umiem pisać piosenek, kiedy jest mi w życiu dobrze (śmiech). Głównie piszę utwory po zawodach miłosnych, rozstaniach… Wygląda to tak, że na przykład budzę się nagle o trzeciej w nocy i od razu mam gotową melodię i tekst. Dziękuję więc technice za dyktafon! Zdarzyło mi się kilka razy zasypiać z jakimś motywem na ustach, przekonana, że rano będę go pamiętać i niestety już nigdy do mnie nie wrócił. Podsumowując, pojawia się wena – tu i teraz. I muszę to jak najszybciej zanotować.

Jako dziewczynka marzyłaś o estradzie?
– Oczywiście! Koncerty ze szczotką do włosów  lub dezodorantem to moja specjalność. Tak naprawdę, choć nie pochodzę z rodziny muzyków, od dziecka wszędzie śpiewałam. Pisałam swoje małe dzieła o słońcu i padającym deszczyku. To wszystko mam udokumentowane na kasetach VHS, kiedy to tata nagrywał każdy mój krok – uwielbiam wracać do tych filmów!

Szerszej publiczności dałaś się poznać w The Voice of Poland” oraz „Must be the music”. Miało to wpływ na Twoją karierę...