Centrum Pomocy Humanitarnej przy Lwowskiej przeszło do historii

Po ponad roku funkcjonowania Centrum Pomocy Humanitarnej w Przemyślu przy ulicy Lwowskiej przeszło do historii. Zarówno sam potężny pawilon, jak i teren wokół wrócił do właściciela, którym jest firma Saller. – Coś się kończy, coś się zaczyna! Dziękuję tym wszystkim, dzięki którym te mniejsze i większe dzieła były możliwe. Kończymy pracę największego w Europie centrum humanitarnego – powiedział prezydent miasta Wojciech Bakun.

Pod koniec lutego ub.r., na początku wojny w Ukrainie, teren wokół byłego supermarketu Tesco stał się „miasteczkiem dla uchodźców”. Powstało spontanicznie, dzięki ogromnemu zaangażowaniu setek wolontariuszy, którzy przez całą dobę wykonywali ogrom pracy.

Codziennie trafiały tam tysiące osób. Zrodził się jednak pomysł, aby to wszystko, co było skupione na zewnątrz, ulokować wewnątrz wolno stojącego, ogromnego pawilonu.

Wpadli na niego[paywall] prezydent Przemyśla W. Bakun i właściciel firmy obuwniczej „Kazar” Artur Kazienko.

W pawilonie powstało centrum pomocy humanitarnej i centrum magazynowo-logistyczne. Oczywiście, nie byłoby to możliwe, gdyby nie zgoda właściciela terenu – firmy Saller. Przez wiele miesięcy pokrywała koszty funkcjonowania tego miejsca.

Bezinteresowną pomocą służyła Fundacja Ronalda McDonalda. Jej ambulans stanął przed centrum, będąc wsparciem pediatrycznym dla uchodźców.

„Przeguby” wróciły do Paderborn

W miarę  upływu czasu napływ uchodźców było coraz mniejszy. Wynikał z różnych przyczyn. Obecnie jest na tyle znikomy, że dalsze funkcjonowanie CPH mija się z celem.

19 kwietnia br. do partnerskiego niemieckiego miasta Paderborn wróciły użyczone na najgorętszy uchodźczy czas autobusy.

– Po wybuchu wojny na Ukrainie, której następstwem był kryzys uchodźczy, w bardzo krótkim czasie zostaliśmy zmuszeni jako samorząd do organizacji systemu komunikacji, który będzie służył osobom uciekającym z ogarniętego wojną kraju.
Założeniem, które nam przyświecało, był transport uniezależniony od transportu miejskiego. Tak, aby mieszkańcy mogli korzystać z autobusów miejskich w normalny sposób. Transporty wydajny, bo z przejścia granicznego odbieraliśmy dziennie nawet kilkanaście tysięcy uchodźców, transport „na zamówienie” – tak, żeby wszystkie noclegownie w mieście mogły sprawnie transportować uchodźców.
Jednym z naszych partnerów, który zareagował bardzo szybko, było nasze miasto partnerskie Paderborn i firma realizująca tam transport publiczny, czyli PaderSprinter. Już 12 marca 2022 roku dostarczyli oni do Przemyśla dwa przegubowe autobusy marki Mercedes, które od początku służyły jako podstawa naszego transportu. W ciągu roku autobusy te przejechały dziesiątki tysięcy kilometrów, przewodząc setki tysięcy osób.
Po ponad roku służby wypożyczone „przeguby” wróciły do Paderborn. Serdecznie dziękuję burmistrzowi Paderborn Michaelowi Dreierowi i przedstawicielom firmy PaderSprinter za ekspresową reakcję, serce, empatię i prawdziwe partnerstwo, jakie łączy nasze miasta.
Było, jest i zawsze będzie to dla nas bardzo ważne, że w trudnych chwilach nasze miasta wspierały się w każdy możliwy sposób. W tym roku świętujemy 30-lecie naszego partnerstwa i będę miał okazję osobiście podziękować i uhonorować burmistrza miasta i jego wspaniałych mieszkańców – powiedział prezydent W. Bakun.

Tysiące uchodźców, tysiące wolontariuszy

20 kwietnia br. natomiast pracę zakończyło największe w Europie Centrum Pomocy Humanitarnej.

– Dla tysięcy uchodźców było pierwszym miejscem, z którym mieli styczność po przekroczeniu granic. To stąd, po podstawowym zaopatrzeniu, kierowani byli w dalszą drogę.
To miejsce stało się również miejscem pracy dla tysięcy wolontariuszy, organizacji pozarządowych, służb porządkowych i administracji.
To również tutaj znajdował się jeden z głównych hubów i magazyn pomocy humanitarnej, która docierała do nas z całego świata. To wszystko było możliwe dzięki ogromnej empatii i wielkiemu sercu zarządu i pracowników firmy Saller, która udostępniła nam obiekt po byłym Tesco i ponosiła dużą część kosztów jego utrzymania! Ogromne dzięki za wasze serce! – podsumował W. Bakun.