„Jedenastka” świętuje 30-lecie reaktywacji [GALERIA]

Rodzinna atmosfera oraz kreatywni, choć czasem nieprzewidywalni uczniowie – tak opisują Szkołę Podstawową nr 11 byli i obecni nauczyciele. 12 października placówka świętowała 30-lecie jej reaktywacji po kilkuletniej przerwie.

Dokładnie 30 lat temu pracę w Szkole Podstawowej nr 11 jako nauczyciel wychowania fizycznego zaczynała Beata Kosicka-Siwak – dziś dyrektor tej placówki. – Nie wiem, kiedy upłynął ten czas. Tyle wrażeń, tyle przeżyć, tyle emocji, tyle wzruszeń... A myślę, że jeszcze wiele przed nami. Coś niezwykłego jest w tej szkole[paywall], która przyciąga naszych absolwentów w postaci rodziców, którzy zapisują do nas dzieci oraz nauczycieli, bo aż sześciu naszych pedagogów to absolwenci tej szkoły – wspomina. – Czuję się tutaj jak w rodzinie. Tę atmosferę zawdzięczamy wspaniałym nauczycielom, wyjątkowym rodzicom, na których zawsze możemy liczyć, wyjątkowym pracownikom i cudownym uczniom, którzy, jak to dzieci, czasem rozrabiają, czasem są nieprzewidywalni, ale zawsze cudowni, mądrzy, kreatywni i utalentowani – opowiada pani dyrektor.

Zimne klasy, ale gorące serca

Ewa Sury jest nie tylko byłą nauczycielką, ale i uczennicą „jedenastki”. Pochodzi z Mościsk i tam w czasie wojny ukończyła pierwszą klasę. W marcu 1941 r. wraz z rodziną przyjechała do Polski. Tu uczyła się kolejno w szkołach na ul. Konarskiego i Smolki oraz na Władycze (dzisiejsza SP 11). Po ukończeniu I Liceum Ogólnokształcącego w Przemyślu i tutejszego Studium Nauczycielskiego (wówczas mieściło się na ul. Basztowej) zaczęła pracę jako nauczyciel języka rosyjskiego w „jedenastce”.

– To była kuźnia talentów – wspomina tamten czas. – Do dzisiaj uczniowie mnie spotykają i mówią: pani mnie uczyła w „jedenastce”. Uważam, że dla nauczyciela jest to największa nagroda, jeśli uczniowie tak mówią po latach – twierdzi. W SP 11 uczyła przez kilka lat. Później pracowała w szkole średniej.

Zena Szewczyk uczyła w „jedenastce” od 1960 r. do 1983 r., kiedy w placówce zaczął się wielki, trwający kilka lat remont. Obie panie wspominają, że w zimie w klasach było bardzo zimno i rano rozpalało się w piecach kaflowych. – W szkole była rodzinna atmosfera. Było zimno, ale nas grzały ciepłe serca – opowiada.

„W Birczy wydałam wszystkie pieniądze”

Budynek, w którym mieści się Szkoła Podstawowa nr 11, został wzniesiony w 1850 r. Zlokalizowany w zabytkowej części Starego Miasta, wpisany jest do rejestru zabytków. Dawniej w tym gmachu mieścił się szpital miejski, następnie Ochronka dla dzieci im. Marszałka Piłsudskiego, a w 1935 r. muzeum, sale biblioteki, archiwum oraz różne typy szkół.

Pierwsze trzydziestolecie Szkoły Podstawowej nr 11 przypada na lata 1954 – 1983. W tamtym czasie funkcje kierownicze i dyrektorskie sprawowały panie: Maria Głodo, Wanda Dudek, Anna Kądziołka, Maria Tarczyńska, Zenona Osada, Maria Guran i Maria Kawiak. Zarówno z monografii szkoły, jak i zbiorów prywatnych można wywnioskować, że ówczesna edukacja była na wysokim poziomie, a oprócz niej w szkole kwitło życie kulturalne. Dużą popularnością cieszyły się biwaki i obozy. W jednym z pamiątkowych wpisów czytamy: „Ten obóz to najpiękniejsze, co mnie w życiu spotkało. Szkoda, że tak szybko minął...”. Ktoś inny napisał: „Obóz to prawdziwa szkoła przetrwania, już w Birczy wydałam wszystkie pieniądze!”.

W kolejnych latach w szkole prowadzono gruntowne remonty. Reaktywacja nastąpiła w 1987 r. Pierwsza rada pedagogiczna odbyła się 31 sierpnia.

W latach 1987 – 1995 dyrektorem placówki był Ryszard Kołodziej. Po nim funkcję tę przejęła Czesława Olbrych, a od 2009 roku dyrektorem jest Beata Kosicka-Siwak.