Kto kocha ZNP, a kto Solidarność?

Na marginesie szykowanego przez ZNP i Solidarność strajku nauczycieli naszły mnie następujące refleksje. To dziwne, że do dzisiaj (2 kwietnia br.) urzędy samorządowe w regionie nie określiły jasno swojego stanowiska w sprawie pieniędzy dla ewentualnie strajkujących nauczycieli.

Piszę ewentualnie, bo może (oby) rząd wsłucha się w postulaty obu związków i dla dobra wszystkich do strajku nie dojdzie. Może jednak jakiś samorząd, wójt, burmistrz lub prezydent przygotowali wariant na tę okoliczność. Jeżeli tak, prosimy o kontakt. Chętnie dla potomnych odnotujemy. I to jest refleksja numer jeden.

Do dzisiaj nie wiadomo, na czym będzie polegał ewentualny strajk nauczycieli. Jest to chyba celowa strategia. Mam taką nadzieje, bo w przeciwnym razie szykowany na taką skalę protest zbiorowy może, oby nie, wymknąć się spod kontroli. Jak w pokerze związkowcy nie odsłaniają wszystkich kart, ok, ale jeżeli zamiast karety mają w ręku parę dziewiątek, to marnie to widzę.

Nie rozumiem również określenia: strajk bezterminowy. Czyli jaki? Tydzień? Dwa? Miesiąc? Do końca świata? Taka informacja jest kluczowa dla rodziców, opiekunów. O uczniach nie wspomnę. Powodzenie działań strajkowych w dużej mierze zależeć będzie od tego, czy właśnie rodzice zrozumieją, dlaczego  nauczyciele zdecydowali się na zawieszenie zajęć szkolnych. 

Trudno też  powiedzieć, jak będą reagować na strajk dyrektorzy poszczególnych placówek? Czy okażą się bardziej nauczycielami solidaryzującymi się z pracownikami, czy raczej osobami reprezentującymi władzę lokalną? Czy zaryzykują osobistą karierę? Dla wielu z nich będzie to prawdziwy sprawdzian. Zresztą nie tylko dla nich. Tak dużej akcji organizowanej przez dwa największe związki nie przypominam sobie od 1989. Młodzi stażem nauczyciele przechodzą w tych tygodniach przyspieszony kurs obywatelski. I to jest refleksja numer dwa.