Lokatorzy bloku przy ulicy 3 Maja w Przemyślu się boją sąsiada

Mieszkańcy bloku numer 26 przy ulicy 3 Maja nie powinni narzekać. Blok ma doskonałe położenie. Od ulicznego hałasu oddzielają go stare kamienice, pod oknami trochę zieleni, teren ogrodzony, monitoring, do tego wszędzie blisko, a całością zarządza wspólnota mieszkaniowa. Idealna lokalizacja. Jednak spośródczterdziestu pięciu właścicieli mieszkań kilkunastu wraz ze swoimi rodzinami ma duży problem, który narasta i może się skończyć tragedią.

– Wszystko zaczęło się trzy lata temu, kiedy Marek (imię zmienione) wprowadził się do mieszania, a właściwie kawalerki należącej do jego rodziny – opowiada Maria Lawera, przewodnicząca wspólnoty Mieszkaniowej 3 Maja 26. – Ma trzydzieści siedem lat. Mieszka sam i nie nawiązywał z nikim kontaktów, nie odzywał się do nikogo, nikomu się nie kłaniał. Kiedyś[paywall], żeby go zawstydzić, pierwsza powiedziałam mu „dzień dobry”. Kłopoty zaczęły się trochę później. Wyglądało to, jakby opętała go jakaś mania prześladowcza i zaczął podejrzewać, że wszyscy go śledzą. Ponieważ w bloku mieszka kilku emerytowanych i czynnych wojskowych, ubzdurał sobie, że wojsko go prześladuje i zaczęły się różne ekscesy. Do tego nie lubi dzieci i mówi, że go bardzo denerwują. Kilka razy doszło do tego, że straszył dzieci, przepędzał je i odgrażał się ich matkom. Nawet policja była w tej sprawie. Nie ma się więc co dziwić, że lokatorzy się skarżą.

Boimy się

– Mamy z nim problem – mówi jeden z lokatorów. – Na przykład w lecie, w dzień małe dzieci bawiły się na zieleńcu pod blokiem. Jemu to przeszkadzało i z balkonu krzyczał do nich, żeby się wynosiły. Później słysząc, że po klatce idzie dziecko, uchylał swoje drzwi i trzaskał nimi raz po raz, żeby dzieci postraszyć. Uwagi mu nie można zwrócić, bo nikomu nie otwiera drzwi, nawet policji. Ubzdurał sobie, że wszyscy go śledzą, a najbardziej ci, którzy mają do czynienia z wojskiem. Kiedyś odgrażał się, że wysadzi to całe wojsko w powietrze. Na to zapytałem, czy siebie też wysadzi, odpowiedział, że nie, bo wtedy sobie pójdzie. Proszę się nie dziwić, że mamy powody, żeby się bać – kończy lokator. Drugi lokator, z tej samej klatki, też skarży się na Marka.

– Czternastego grudnia posmarował mi drzwi jakimś klejem i musiałem panele wymieniać. Policja była, ale nikt go nie złapał za rękę i nie można było mu tego udowodnić. Najbardziej go denerwują dzieci i kobiety i na ich widok macha rękami i odgraża się, ale do mężczyzn już nie jest taki odważny. Czasem schodzą się do niego jacyś znajomi i piją, a potem zanieczyszczają klatkę. Sam kiedyś widziałem, jak Marek wyciąga z mieszkania gościa zalanego w trupa. Sprzątaczce naubliżał. Powiedział, że ją zwolni za to, że chce go otruć jakąś chemią, której używa do mycia schodów. Naprawdę mamy tego dość – nie ukrywa lokator.

Incydent

Trzydziestego października ubiegłego roku, około godziny trzynastej, na ulicy św. Jana Nepomucena Marek popchnął idącego chodnikiem dziesięciolatka. Chłopak upadł i doznał otarć twarzy. Sprawą zajęła się policja i prokuratura prowadzi postępowanie z artykułu 157. kodeksu karnego.

Co dalej?