Marcin Zieliński mówi: Nie jestem uzdrowicielem. Ale do karmelitów przyciągnął tłum

Marcin Zieliński nie jest księdzem, ale posługuje modlitwą o uzdrowienie. Wiele osób zaświadcza, że jest to modlitwa skuteczna. 25-latek zapewnia jednak, że nie ma nadprzyrodzonych mocy. Jak to się stało, że rozpoczął taką działalność i jak żyje na co dzień – o tym w specjalnym wywiadzie dla "Życia Podkarpackiego".

Marcin Zieliński to uzdrowiciel?

– Na pewno nie. Odpowiedź jest jasna dla tych, którzy znają Pana Boga, mają z Nim relację i znają słowo Boże, które mówi, że uzdrowienie jest jednym z naturalnych znaków towarzyszących głoszeniu ewangelii. Gdyby poczytać historię Kościoła pierwszych wieków, zwykłym ludziom, którzy wierzyli w Boga, towarzyszyły znaki. Jednym z tych znaków było uzdrowienie chorych. Nie łączono tych znaków Bożej mocy z tym, że człowiek jest wyjątkowy, tylko że Jezus, którego głosimy, jest wyjątkowy. Dzisiaj się to nie zmieniło. Staram się głosić Jezusa, którego spotkałem, a Pan Bóg sam potwierdza to słowo swoją mocą.

Modlitwy o uzdrowienie są obecnie dość częste, ale na ogół taką posługą zajmują się księża. Świecki to ewenement.

– Tak, bo tak głęboko poszliśmy w ten podział na osoby duchowne i świeckie, że wydaje nam się, że świeccy są od tego, żeby siedzieć w ławce i nic nie robić, a duchowni od wszystkiego innego. A Katechizm Kościoła Katolickiego mówi nam, że świeccy stoją w pierwszym rzędzie ewangelizacji, bo dotrą do miejsc, gdzie nie dotrą duchowni. Myślę, że ja jestem tylko przykładem tego, że Pan Bóg nie ma względu na osobę i jeśli tylko człowiek odda Mu całe swoje serce i będzie żył tak jak potrafi najmocniej z Jezusem, to On będzie te rzeczy czynił.

Od czego się zaczęło u Ciebie?

– Od doświadczenia Bożej miłości. Wszystko to, co robimy dla Boga, musi się zacząć od Bożej miłości. Bo jeżeli człowiek, nawet, który pracuje dla Boga – bo mamy dzisiaj wielu ludzi pracujących w Kościele, czy to duchownych, czy świeckich – jeśli człowiek nie doświadczy Bożej miłości tak naprawdę i nie poczuje tej miłości, która zmieni jego życie, to będzie sługą, a nie przyjacielem. A jest napisane, że Jezus przyszedł szukać przyjaciół.

Byłeś kiedyś w przeddzień święta Zesłania Ducha Świętego na modlitwie…

– Wiem, co to znaczy chodzić do kościoła, być pobożnym katolikiem, a nie mieć relacji z Jezusem. I myślę, że wielu ludzi, którzy to będą czytali, wiedzą o co chodzi. Kościół kojarzy im się z czymś suchym, wyuczonym, z tym, że Bóg przyjmuje tylko formułki i nie wiadomo, czy mnie słyszy czy nie. Trafiłem na takie spotkanie, gdzie ksiądz powiedział, że możesz być bardzo pobożnym człowiekiem, a nigdy nie spotkać Jezusa i jeśli chcesz mieć tą osobistą relację, to wyjdź na środek i się pomodlimy. Tego wieczora powiedziałem Jezusowi szczerze – nie byłem niczym przymuszony – że Jezu oddaję Ci całe moje życie, rób co chcesz z moim życiem, tylko pokaż mi, że jesteś. Bo jeśli mam za Tobą iść, chcę wiedzieć, że Ty jesteś. Tamtego wieczora pod koniec spotkania, ksiądz, który przechodził przez kościół i nas błogosławił, uklęknął przy mnie i powiedział: „Wiesz Marcin, Jezus cię kocha”. On wstał i poszedł dalej, a ja wiedziałem, że to, co się zaczęło dziać w moim sercu, to jest działanie Pana Boga, bo nigdy wcześniej nie czułem takiej bezinteresownej miłości Boga do mnie. To mnie po prostu rozwaliło, wróciłem do domu i nie mogłem spać. Po kilku miesiącach się zorientowałem, że grzechy, z których się ciągle spowiadałem i nie mogłem sobie z nimi poradzić, chociaż się zapierałem, po prostu odeszły. To było ciekawe, że Bóg mnie dotknął swoją miłością nie kiedy byłem po spowiedzi, rekolekcjach, tylko wtedy, kiedy byłem w środku mojego normalnego, niekoniecznie świętego życia.

Ale ta modlitwa uzdrowienia nie przyszła łatwo. Wiem, że to wszystko trwało cztery lata.

– Jest taki fragment w Biblii, który mówi, że przez wiarę i cierpliwość dziedziczymy obietnice Boże. Wracamy do tego, że musimy poznać słowo Boże, bez tej znajomości my się tylko bawimy w chrześcijaństwo. Tam jest obietnica, że ci, którzy uwierzą, będą na chorych kłaść ręce, a oni odzyskają zdrowie. Ja wiedziałem, że ta obietnica jest dla mnie, bo jest napisane: każdy, kto uwierzy. Miałem 15 lat i uwierzyłem w to słowo jak dziecko. I zacząłem to robić. Gdy widziałem chorego to szedłem i kładłem na niego ręce. Wszędzie, gdzie byłem.

Tak zwyczajnie podchodziłeś?

– Tak. Chodziłem też do szpitali. A byłem wcześniej bardzo nieśmiały.

Nie patrzyli na Ciebie jak na świra?

– Pewnie tak. Ale ten czas był potrzebny, żeby oczyścić motywację z ludzkich ambicji. Przestałem patrzeć na opinię ludzką, przestałem robić to, żeby ludzie bili mi brawo. I kiedy stał się pierwszy cud, ja potrafiłem uklęknąć i powiedzieć: Panie to Ty, nie ja. I to jest kluczowe, żeby wiedzieć, że to jest chwała Boga – nigdy moja. Myślę, że wielu nie wchodzi w tę posługę, bo się zniechęca.

Są takie uzdrowienia, które najbardziej zapadły Ci w pamięć?

– Jest kilka. Ostatnio była kobieta, która przyszła na spotkanie ze zmianą nowotworową na twarzy. To był nowotwór złośliwy. Mamy nawet zeskanowane skierowanie z poradni onkologicznej na wycięcie. Po kilku dniach zmiana zniknęła. Poszła do lekarza, a on ją pyta, kiedy to wycięła. Odpowiedziała, że była na modlitwie o uzdrowienie. Przyjechał też pan, który cierpiał na problemy z kręgosłupem i od czterech lat przyjmował morfinę. Przyszedł o kuli. Po krótkiej modlitwie o uzdrowienie ból ustąpił na tyle, że mógł chodzić bez kuli. Kilka miesięcy później pomagał w kościele przy robieniu Bożego Grobu. Jest zdrowy, nie przyjmuje żadnych środków przeciwbólowych. Mam znajomą, która ze względu na wadę genetyczną od sześciu lat[paywall] nie widziała na jedno oko. Podczas modlitwy otworzyła oko i zaczęła wszystko widzieć. Było to rok temu i jest trwałe. To przykłady, które robią na mnie wrażenie i za które oddajemy chwałę Bogu, bo wiemy, że to Bóg, a nie my.

Zawsze uzdrowienie następuje od razu, czy jest to proces?

– I tak i tak. Często uzdrowienie może być procesem.

Powiedziałeś, że modlitwa o uzdrowienie nie jest darem dla wybranych. Ludzie często się modlą za siebie albo za innych, ale nie widać efektów. Jaki jest patent na taką modlitwę?

– Nie chcę mówić z pozycji osoby, która zawsze ma sto procent skuteczności na modlitwie, bo tak nie jest. Ale na pewno widzimy dużo świadectw, co do których nie ma wątpliwości. Często podejmuję post i modlitwę, żeby widzieć jeszcze więcej. Patent na pewno jest taki, żeby mieć bliską relację z Panem Jezusem, mieć z Nim więź, żyć w miłości do Niego. Ważne też, żeby słuchać słowa Bożego i je wypełniać. Kto z nas kładzie ręce na chorych?

Zostawiamy to księżom.

– Czytanie ewangelii też zostawiamy księżom. Kładzenie rąk przez świeckich jest normalnym gestem modlitwy wstawienniczej.

Jak wygląda Twoje codzienne życie?

– Jeśli mam wolny dzień, staram się zadbać o swoje zdrowie. Chodzę na siłownię, na saunę, biegam. Czasem idę z kolegami na mecz, czasem pograć w Fifę na play station. Nieraz trzeba zmienić biegun, odpocząć. Wiem, że muszę zadbać o swoje ciało.

Złośliwi by powiedzieli: wystarczy, że się za siebie pomodlisz.