Na czym polega edukacja domowa?

– Nasze dziecko ma większą wiedzę niż te, które uczą się w szkole. Jest też bardziej asertywne – mówi Anna Sacharczyk z Ujkowic, która samodzielnie uczy swojego syna w domu.

Państwo zdecydowaliście się na edukację domową waszego syna od samego początku jego kształcenia. Dlaczego podjęliście taką decyzję?

– Tak, od samego początku. Nasze dziecko nie miało negatywnych doświadczeń w szkole, bo nie mogło ich mieć. Jednym z powodów jest fakt, że poziom nauczania w szkołach jest coraz niższy. My realizujemy inne programy, na przykład te sprzed 20 lat. Okazuje się, że dziecko jest na dużo wyższym poziomie niż te, które uczą się w szkołach. Obecna podstawa programowa jest tak skonstruowana, że[paywall] pewne wiadomości są co roku powtarzane, co powoduje, że dzieci nie uczą się tyle, ile by mogły.

Dziecko, które uczy się w domu na koniec roku szkolnego zdaje w szkole egzamin potwierdzający jego wiedzę.

– Tak, w ten sposób uzyskuje promocję do następnej klasy. W ciągu roku sami robimy mu sprawdziany w domu po to, by sondować jego umiejętności.

Czy były trudności ze znalezieniem szkoły chętnej do współpracy?

– Pierwsza szkoła, do której się udaliśmy, okazała się strzałem w dziesiątkę. Pani dyrektor jest osobą tolerancyjną, bardzo ciepłą i stara się pomagać ludziom.

Jako nauczycielowi jest pani jednak łatwiej uczyć własne dziecko.

– Owszem, ale jest to kwestia samozaparcia. Większość osób mówi, że właśnie z językiem obcym byłby problem. Inni z kolei, że baliby się uczyć matematyki. Ale jeśli mamy dobry podręcznik, w którym wszystko jest wytłumaczone, nie ma problemu. Zdążyłam to porównać – w nowych podręcznikach jest duże zagmatwanie, przez co rodzice i dzieci nie dają sobie rady, a uczniowie już od czwartej klasy muszą uczęszczać na korepetycje. W naszym przypadku większości przedmiotów uczę ja, a mąż uczy historii, bo jest jej pasjonatem. Jest to ciekawe doświadczenie.

Edukacja w domu wiąże się też z pewnym ograniczeniem finansowym, bo jedno z rodziców nie może pracować.

– Zgadza się, ale teraz staram się więcej rzeczy robić sama. Gdy pracowałam zawodowo, kupowaliśmy różne półprodukty. Teraz każdego dnia gotuję sama i nie muszę się martwić, że będziemy jeść niezdrową żywność. Okazuje się, że nie musimy się martwić o tę finansową stronę.

Mówiła Pani również, że macie więcej czasu dla siebie i udaje się bardziej podtrzymywać więzi rodzinne.

– Tak, mamy czas na rozmowy, żeby na przykład usiąść wieczorem razem przy kominku i zagrać w jakąś grę rodzinną i zwyczajnie porozmawiać o tym, co się dzieje, o naszych uczuciach, o tym, co dzieci zaobserwowały w ciągu dnia, jakie są ich relacje z kolegami.

Nie macie Państwo takiej obawy, że gdy dzieci podrosną, wejdą już w życie zawodowe, trudniej im się będzie odnaleźć w świecie różnych relacji międzyludzkich? Teraz są przed tym chronieni.

– Wydaje mi się, że będą bardziej asertywne. Już teraz potrafią wypowiedzieć swoje zdanie, same wybierają sobie znajomych i nie są zmuszane do przebywania w środowisku, które im nie pasuje. Myślę, że tak będzie w przyszłości.

A nie brakuje im kontaktu z rówieśnikami?