Paweł Załoga wrócił, aby coś udowodnić. Udowodnił!

Rozmowa z grającym trenerem Polonii Przemyśl Pawłem Załogą.

Jest wychowankiem nieistniejącej już Polnej Przemyśl. Potem występował kolejno w: Polonii Przemyśl, Stomilu Olsztyn, Resovii Rzeszów, Żurawiance Żurawica i JKS 1909 Jarosław. W trzech z tych klubów popularny „Osa” łączył boiskowe i trenerskie powinności. W każdym z bardzo dobrym skutkiem. Jesienią 2012 roku w wyniku poważnego nieporozumienia opuścił zespół z ulicy Sanockiej. Wrócił po ponad dwóch latach, aby i sobie, i kibicom, i – przede wszystkim – działaczom coś udowodnić. Prowadzona przez niego ekipa Polonii z wielką łatwością w minionym sezonie powróciła – po roku banicji w IV lidze – w szeregi III-ligowców.

Czas powrotu nie był idealny. Było zgoła odwrotnie. Zespół spadł do czwartej ligi, sytuacja finansowa była fatalna, zawodnicy narzekali, że notorycznie klub nie wywiązywał się z kontraktowych zobowiązań. Nie przerażało to pana?

– Kiedy przystałem na warunki zaproponowane mi przez działaczy, postawiłem ultimatum, że zawodnicy, którzy zostaną w zespole, muszą mieć wyrównane wszelkie zaległości. I tak się stało, od końca czerwca zeszłego roku mieliśmy jako taki komfort pracy. Zaczynaliśmy od zera. W szatni nikt nie musiał skupiać się na pieniądzach, a na pracy i tworzeniu dobrej atmosfery. Do klubu wrócili zawodnicy, których wskazałem, czyli choćby Wanat i Barszczak. Zostali Gosa, Sedlaczek i kilku innych. Moim pomysłem było sprowadzenie Krzanowskiego, Kokocia i Tabisza z sanockiej Stali. Udało się z tymi chłopakami trafić idealnie. Trzon był.

To kolejny raz, kiedy sprawdził się pan w podwójnej roli. Skąd lepiej kierować zespołem: z boiska czy ławki?

– Wolę być na boisku. Wówczas mam większą kontrolę. Stojąc z boku, pewne rzeczy można przegapić. Widząc oczami wyobraźni pewne rozwiązania, mogę wprowadzić je w życie.

Była sytuacja, że zawalił pan jakąś bramkę?

– Tak. W meczu w Jastkowicach z Bukową. Daliśmy ciała jako defensywa. Za dużo kalkulowałem przy drugiej bramce dla rywala. A ten mnie przechytrzył. To był nasz najsłabszym mecz wiosną.

Przewyższaliście wszystkie zespoły pod względem taktycznym, technicznym i motorycznym. Miał pan chyba najlepszego defensywnego pomocnika w lidze, jakim jest Łukasz Tabisz, ale nie dało się nie zauważyć, że brak typowego ofensywnego pomocnika skrzętnie pan tuszował. Nie miał pan od początku ligi prawdziwego playmakera.

– Dokładnie. Widoczny był brak Krystiana Kazka. Nie było łącznika między linią pomocy i ataku. Próbowałem tam Arka Gosę, próbowałem Pawła Sedlaczka, próbowałem Mateusza Wanata. Nie mamy takiego zawodnika i musimy go znaleźć. To na chwilę obecną jest priorytetem.