Poznacie ich po tym, jak wam dają...

Nie, nie jestem zdania, by debata dotycząca miejskiego becikowego w Jarosławiu miała charakter wyborczy. Nie bardzo wiem, kto miałby spić śmietankę z takiego sukcesu, gdyby udało się go osiągnąć. Chętnych jest zbyt wielu, a sam partyjny szyld to w tym przypadku zbyt mało.

Jednak na ostatniej prostej kampanii, podczas parady konferencji, mitingów, otwarć, zamknięć, przecięć i obietnic, ten krótki spór o miejskie becikowe stał się dla mnie soczewką, w której skupiły się najważniejsze problemy, z jakimi staniemy już w najbliższą niedzielę przy wyborczych urnach. Przede wszystkim znalazła się wśród nich bezpardonowa retoryka, która w sali narad ratusza brzmiała zupełnie tak, jak ta w sejmowych ławach – byle przyłożyć przeciwnikowi, byle wypunktować jego niedostatki. I nieważne, czy narazimy się na śmieszność pustym frazesem, czy zmanipulujemy fakty kreatywnym podejściem do arytmetyki, ważne, by wytknąć palcem przeciwnika, postraszyć kataklizmem tych, co słuchają, a ten kto ma uwierzyć i tak uwierzy. Druga kwestia to pytanie „jak dać”, bo na rozterkę „czy dać”, wszyscy odpowiedzieli gromkim „tak” już dawno. Jedni woleliby transfer bezpośredni, tak by potencjalny wyborca wiedział, ile i z czyjej ręki dostał. Drugich ta bezpośredniość razi. Woleliby dać, ale w usługach, inwestycjach, ułatwieniach. Dlaczego? Bo według nich tak działa państwo. Nie przekłada z kupki na kupkę, ale za grosz wielu kupuje to, na co jednego nie byłoby stać. To podejście do dysponowania publicznym pieniądzem takie samo jest na dole, w samorządach, jak i na górze, w rządowych gabinetach. Wiele wskazuje na to, że wiara w jeden lub drugi model zdecyduje o tym, jak po 13 października będzie wyglądała polska rzeczywistość. Nie mogę się jednak pozbyć wątpliwości, czy to aby na pewno mądre kryterium.