Jak dobrze być... teściową?

Świekra. Cieścia. Teściowa. Dla jednych zmora z dowcipów, dla innych najukochańsza mama. Francuzi ustanowili 5. marca Dniem Teściowej już w latach 80. ubiegłego wieku. W dalszym ciągu to jednak dość mało popularne święto. Dlaczego tak jest? Cytując fragment książki Sally Hepwort: „Problem w tym, że teściowa szalenie łatwo może popełnić błąd”. Czy faktycznie tak ciężko jest być dobrą teściową? O to zapytaliśmy panią Krystynę Baran – mieszkankę Birczy, która może się pochwalić już 15-letnim stażem w tej dziedzinie.

15 lat to piękny okres. Z pewnością już Pani wie, czego się wystrzegać, by nie stać się teściową z dowcipów?

– Mimo szczerych chęci te kawały krążyły, krążą i będą dalej krążyć. Nie da się od nich uciec. Większość jest jednak na tyle zabawna, że niejedna teściowa również się zaśmieje. Oczywiście są też te złośliwe i przykre, ale ich odbiór zawsze zależy i od osoby, i od sytuacji. Ważne, by samej ich nie prowokować, jeśli nie jest się gotową, by się z nimi mierzyć.  

Co w takim razie robić i jak postępować, by być dobrą mamą również dla swoich synowych i zięciów?
 – Zięcia trzeba traktować na równi z córką. Podobnie w drugą stronę. Jeżeli zajdzie taka potrzeba, w miarę możliwości pomagać im, ale nie w sposób obciążający i narzucający swoje zdanie i opinie. Nasze dzieci[paywall] żyją w innych czasach i w innej rzeczywistości niż my, zatem w wielu kwestiach mają prawo mieć inny pogląd i w wielu sprawach się z nami nie zgadzać. Trzeba być bardzo wyrozumiałym i mieć otwarty umysł, by nasze dzieci nie bały się nam, z własnej woli, mówić o sprawach dla nich ważnych i problematycznych. O ich radościach i smutkach. Być obok, lecz nie za blisko. Starać się znaleźć złoty środek
 w każdej sytuacji.

Czego Pani życzyć na dalsze lata „teściowania”?
– Myślę, że tego, bym była tą teściową, na której można zawsze polegać, a nie tylko tą, o której opowiadają dowcipy.

Wszystkim teściowym zatem w dniu ich święta składamy życzenia zdrowia, cierpliwości i zrozumienia. Bycia mamą dla wszystkich swoich dzieci. Tych własnych i tych „przyszywanych”.