100 lat minęło. Tak świętowała myśliwska brać [ZDJĘCIA]

Gratulacje, wyrazy uznania i podziękowania kierowali zebrani na jubileuszu Towarzystwa Myśliwskiego im. św. Huberta w Jarosławiu do myśliwych, którzy na jarosławskie uroczystości przyjechali z całego regionu.

Obchody wiekowej historii towarzystwa rozpoczęła w ostatnią sobotę, 12 bm., msza św. w jarosławskiej kolegiacie. Po eucharystii brać myśliwska przy dźwiękach orkiestry dętej przemaszerowała przez miasto do Zespołu Szkół im. ks. Czartoryskich, poprzedzana sztandarami kół łowieckich. Tam odbyła się dalsza część jubileuszowych uroczystości.

Podczas jubileuszu nie zabrakło wyrazów uznania dla łowiectwa, jego tradycji oraz działań proekologicznych, ale pojawiły się też uwagi związane z trudnym momentem i możliwymi zmianami w uwarunkowaniach prawnych. Mówiono, że myśliwi są często postawieni między młotem a kowadłem. Z jednej strony oceniani bardzo negatywnie przez część ruchów ekologicznych, z drugiej spotykają się z oczekiwaniem ze strony rolników, by maksymalnie redukowali liczbę dzikiej zwierzyny[paywall]. Obecni na jubileuszu posłowie Joanna Frydrych i Wojciech Bakun oraz senator Mieczysław Golba zapewniali, że ewentualne zmiany w prawie łowieckim powinny być podejmowane wspólnie z myśliwymi. O znaczącej roli myśliwych wspomniał też zastępca podkarpackiego wojewódzkiego lekarza weterynarii Janusz Ciołek, zwracając uwagę na współpracę z kołami łowieckimi w działaniach związanych z profilaktyką chorób wśród dzikiej zwierzyny. Adam Chmielowski, prezes Okręgowej Rady Łowieckiej w Przemyślu przypomniał, że łowiectwem zajmuje się około 120 tys. ludzi w kraju, a naszym okręgu, obejmującym powiat przemyski, jarosławski, przeworski i lubaczowski, jest około 1800 myśliwych. Tomasz Kulesza, łowczy okręgu przemyskiego PZŁ, przedstawiając historię Towarzystwa Myśliwskiego im. św. Huberta, zaznaczył, że po zmianach w prawie łowieckim członkowie towarzystwa utworzyli istniejące do dzisiaj koła łowieckie „Sokół”, „Hejnał” i „Ostoja”. Na koniec jubileuszowych uroczystości wręczono odznaczenia dla myśliwych oraz pamiątkowe ryngrafy i dedykacje.

Dwie Diany z koła „Darz Bór”

– Łowiectwo to fantastyczna pasja – powiedział na jubileuszowych uroczystościach burmistrz Jarosławia Waldemar Paluch. Do niedawna kojarzona była wyłącznie jako typowo męskie zajęcie. Dziś wśród myśliwych możemy spotkać także kobiety. Jest ich jeszcze niezbyt wiele, ale swoją obecnością ożywiają i ocieplają wizerunek myśliwego. Na jarosławskim jubileuszu były polujące panie.

Elżbieta Nycz i Agata Farion z koła łowieckiego „Darz Bór” Radymno zdały egzamin i zostały pełnoprawnymi myśliwymi w kwietniu ubiegłego roku. Diany, bo tak określą się polujące panie, mimo krótkiego stażu mają na swoim koncie nie tylko wykładanie pożywienia do paśników. Pierwsza z nich ustrzeliła cztery dziki, druga pięć. Odyniec „pozyskany” przez panią Agatę ważył ponad 100 kilogramów, był więc sporą sztuką. – Było to na indywidualnym polowaniu. Jak zazwyczaj siedziałam na ambonie i obserwowałam zwierzęta. Pojawiła się locha z młodymi. Dość długo żerowała. Około godziny kręciła się z przychówkiem niedaleko ambony. Nagle coś ją wystraszyło. Słychać było hałas, łamały się krzaczki. Uciekła. Pół godziny po niej wyszedł odyniec. Ostrożnie, nie skorzystał z przejścia, jak inne zwierzęta. Widać było, że to doświadczony osobnik. Powoli opuszczał zarośla. Strzeliłam raz – opisuje pani Agata.

Pani Elżbieta może pochwalić się trochę mniejszą zdobyczą. – Samo polowanie, czyli jak mówimy pozyskanie zwierzyny, jest na samym końcu tego, czym się zajmujemy w kole łowieckim. Mamy szereg obowiązków. Musimy zadbać między innymi o paśniki. Na terenie naszego koła jest ich około 40. Mamy dyżury karmienia zwierzyny. Pilnujemy, by dzikie zwierzęta nie wyrządzały szkód rolniczych – tłumaczy. Mąż pani Elżbiety również jest myśliwym. Mąż pani Agata nie poluje. Zdarza się, że musi czasem spędzić wieczór samotnie, bo żona przebywa na myśliwskiej ambonie. – Samo polowanie to nie tylko ustrzelenie zwierzęcia. Musimy je oporządzić. Nikt za nas tego nie zrobi. Zakasujemy rękawy i robimy, co do nas należy – mówią Diany radymniańskiego koła.

– To nie było tak, że budzę się rano i dochodzę do wniosku, że zostanę myśliwym. Potrzebowałam i potrzebuję kontaktu z przyrodą. Po latach jeżdżenia z mężem do lasu i obserwowania natury podjęłam decyzję, że chcę zrobić coś dla siebie, a przy tym także dla przyrody. Do lasu równie dobrze mogę iść z aparatem fotograficznym, jak i z bronią. Mam szczęście do zwierząt. Wychodzą. Mogę na nie patrzeć bez końca, niekoniecznie strzelać – mówi pani Elżbieta pytana, co skłoniło ją, by zostać myśliwym.

– Kocham las. Zawsze był mi bliski. Kiedyś znajomy zabrał mnie i męża na rykowisko i od tamtej pory się zaczęło – dodaje pani Agata.

Wątróbka z dzika

Panie nie tylko polują. Potrafią też przyrządzić różne potrawy z dziczyzny. Pytane o konkretny przepis, zapewniają, że mogą podać przynajmniej kilkanaście, a jeśli chodzi o coś łatwego, to proponują wątróbkę z dzika, choć równie dobrze sprawdzi się choćby wieprzowa.

Wątrobę moczymy całą noc w zimnej wodzie, następnie kroimy ją w wąskie paski i obsmażamy na gorącym smalcu z obu stron. Układamy w żaroodpornym naczyniu na przemian z pokrojoną cebulą. Całość zalewamy lekką zasmażką, pilnując, by cebuli było dużo. Pieczemy w temperaturze około 180 stopni przez 40 minut. Dziesięć minut przed zakończeniem pieczenia dodajemy sól, pieprz i czosnek oraz inne przyprawy.