Cały świat zamknięty w otwieraczach do butelek

Coraz trudniej w dzisiejszych czasach o prawdziwego kolekcjonera. Kiedyś większość z nas „coś” zbierała. Teraz nie ma na to czasu. Temu stwierdzeniu przeczy Józef Szurek w Przemyśla, którego pasją jest kolekcjonowanie otwieraczy do butelek.

– Jak mi wpadnie w ręce kilka podobnych, zaczynam to zbierać. Jestem wierny filatelistyce, którą uprawiam od sześćdziesięciu lat. Mój pierwszy klaser zawierał znaczki państw. Niestety, ktoś mi go ukradł. Mam znaczki z papieżem, sportowe, gołąbki pokoju. Przez chwilę zafascynowałem się numizmatyką, ale na to trzeba pieniędzy. Nie było mnie stać. Zbierałem także karty pocztowe, obrazujące pomniki Jana Pawła II, które powstawały jak grzyby po deszczu – wspomina pan Józef.
Pomysł na zbieranie... otwieraczy do butelek pojawił się zupełnie przypadkowo. Szwagier pana Józefa był w Turcji na wczasach i jako pamiątkę przywiózł mu otwieracz. – Leżał sobie kilkanaście dni. Pewnego razu kupiłem piwo i chciałem go nim otworzyć. Niestety, od razu pękł. Kiedy do kolejnej zgrzewki piwa, kupionej w jednym z barów, dodano mi firmowy, leżajski otwieracz,  postanowiłem zbierać właśnie otwieracze – wyjaśnił J. Szurek.

Obecnie kolekcja pana Józefa liczy ponad pół tysiąca sztuk. Jest już niewiele krajów, z których nie miałby otwieracza. Pochodzą z każdej części świata. – Kiedy znajomi dowiedzieli się o mojej pasji, przywozili mi je jako gadżety. Córka jednego z nich przysłała mi otwieracz w kształcie buta piłkarskiego z Brazylii, córka innego wyszła za mąż za Peruwiańczyka, wyjechała do Ameryki Południowej i po dwóch latach także dostałem od niej taką pamiątkę. Inny mój kumpel, Marian Ruchel, pojechał do córki, która mieszka na Kajmanach. Przywiózł mi otwieracz stamtąd i z Kuby. Bardzo oryginalny, bo w kształcie wilka z gitarą, kupiłem na giełdzie staroci, część innych przez internet. Jak widać, ścieżki ich zdobywania są różne – opowiada pan Józef. 

Chłopak nigdzie nie mógł jednak znaleźć żadnego otwieracza. Był załamany, ale poszczęściło mu się na granicy, bo tam, wśród setek szpargałów, znalazł jeden, najbardziej pospolity i był niezwykle szczęśliwy. Co ciekawe, niektórzy razem z otwieraczami przywozili mi inne pamiątki. Najbardziej oryginalną dostałem od kumpla z Australii. Do prezentu dołączył brelok na klucze, wykonany z jądra kangura! Niesamowite. Byłem w szoku – podsumował pan Józef.
Kolekcjonowanie otwieraczy wciąż go bawi, choć narzeka, że ma za małe mieszkanie, aby wszystkie wyeksponować. Zapewnia jednak, że swojej pasji nie porzuci.