Centrum Opieki Medycznej w Jarosławiu na skraju bankructwa?

– Panie pielęgniarki zarówno z Jarosławia, jak i Przeworska, zanim wystąpiły z pozwem sądowym, próbowały ugodowo zakończyć spór. Spotykały się zarówno ze starostą przeworskim, jak i dyrektorem COM w Jarosławiu. Niestety, te negocjacje nie przyniosły żadnego skutku.

Zatem w czerwcu, za naszym pośrednictwem, złożyły do Sądu Rejonowego w Jarosławiu pozew o zapłatę zaległego, należnego im wynagrodzenia. Zgodnie [paywall]z kwalifikacjami, jakie posiadały i zgodnie z wymaganiami, jakie miały względem nich dyrekcje.

Reklama

Pierwsza sprawa, w pierwszej instancji, została rozstrzygnięta 17 października. Oczywiście na korzyść jednej z pań pielęgniarek. Będzie ona rzutować na wszystkie pozostałe, bo wszystkie są identyczne. Żądanie wypłaty zaległości to kwota około 10 tysięcy złotych za sześć miesięcy

– Lekarz, rehabilitant czy choćby diagnosta pieniądze otrzymywał z racji posiadanego wykształcenia. I na to każdy szpital dostawał pieniądze z ministerstwa. Było wiadomo, ile kto zarabia. Każdy pracodawca się z tego wywiązywał. Potem to się zmieniło i pieniądze szpitale otrzymywały na wynagrodzenia liczone procentowo.

Reklama

Dyrekcje stwierdziły, że dostają za mało. 1 lipca tamtego roku mój szef stwierdził, że nie wymaga ode mnie, abym miała magistra ze specjalizacją. Lekarzom, technikom czy laborantom dał wówczas współczynnik wynagrodzenia, który wynika z ustawy, z tabeli umów o pracy. Nie zrobił tego tylko w stosunku do pielęgniarek z magisterium i specjalizacją. Nas zaszeregował do tej samej grupy co dotychczas. Nie brał po uwagę wykształcenia posiadanego, a wymagane na dane stanowisko. A to było niezgodne z ustawą. Nie wypłacił nam należnych większych wynagrodzeń

– W innych szpitalach szefostwa poszły po rozum do głowy i wypłaciły pieniądze, bo doskonale zdawały sobie sprawę, że przegrają przed sądem

– Z pewnością pan dyrektor się od tego odwoła, by grać na zwłokę. Nawet jeśli sąd drugiej instancji nie podważy wyroku pierwszej. Prawdę powiedziawszy, dziwimy się bardzo, bo pójście na ugodę zmniejszyłoby koszty. Tuż po pierwszym wyroku rozmawiałyśmy z panem starostą i powiedziałyśmy, że to w ogóle nie było potrzebne. Że koszty sądowe są bardzo wysokie. Cóż...

Reklama

Nie chcemy słyszeć tego, że to my zadłużyłyśmy jarosławski szpital. Bo takie pobory, jakie mają inni w naszym szpitalu, to daj Boże zdrowie. Ale nikt nie powie, że to ich pensje także przyczyniają się do problemów finansowych, tylko, że my. Podejście dyrekcji do tej sprawy było i jest niepoważne. Mówienie, że jak chcecie, to idźcie do sądu, jak wygracie, to wygracie, jest absurdalne

– W tej grupie pań pielęgniarek są te z wykształceniem magisterskim i specjalizacją. Według obowiązujących przepisów powinny być przypisane do grupy drugiej, z najwyższym wynagrodzeniem. Do tej pory wszystkie były zaszeregowane w grupie piątej i szóstej, jakie funkcjonują w COM-ie. Ustawodawca nakazuje nam przypisanie ich do danej grupy według wykształcenia wymaganego na danym stanowisku, a nie posiadanego.

Panie chcą się kształcić i robią to, co jest poza naszymi kompetencjami. Ustalenia, do której grupy powinny być przypisane, odbywały się poza nami. Między ministerstwem a związkami zawodowymi pielęgniarek i położnych. W 2021 roku było to zniuansowane i za tym poszło konkretne dofinansowanie na podwyżki. Minister obiecał, minister dał

Reklama

– Nikt tego nam już nie dofinansował, bo ministerstwo zakręciło kurek z pieniędzmi. A panie domagały się wyższego wynagrodzenia, zgodnego z ustawą. Wydaje mi się, że niebawem zrodzą się kolejne procesy sądowe o nierówne traktowanie pracowników wykonujących tę samą pracę. Być może sprawy do sądu oddadzą pielęgniarki z licencjatem. Do tej pory wpłynęło 55 pozwów. Rozpatrzony został jeden, przegraliśmy. Owszem, złożymy apelację

Reklama

– Ktoś nas wsadził na minę. Nie mamy możliwości dopłacania w nieskończoność do decyzji, które zapadają w ministerstwie. Bez strumieni finansowania. To doprowadzi nas do finansowej zapaści. Musimy wypić piwo, którego nie nawarzyliśmy. Jeśli sąd nie uwzględni naszych apelacji i będziemy musieli wypłacić należne ustawą pieniądze, zachwieje to posadami szpitala.

Powiem wprost: łączna kwota do wypłacenia jest tak wielka, że najprawdopodobniej nie przeżyjemy. Im dłużej będziemy walczyć, wykrwawiając się, tym dłużej będziemy mogli płacić za rachunki, leki, dostawy materiałów i tym podobne. To brutalna rzeczywistość. Licząc przy okazji na to, że może coś się w tej kwestii zmieni. Nie mamy innego wyjścia. Wiem, że panie pielęgniarki mają swój interes, że walczą o swoje pieniądze, ale moim interesem jest dobro szpitala

Reklama

– Wypłata zaległości będzie dopiero pierwszym aktem tragedii. Drugi może być znacznie dotkliwszy. Proszę sobie wyobrazić, co będzie, jeśli pozostałe panie pielęgniarki także oddadzą sprawy do sądu. Choćby z powodu wspomnianego przeze mnie nierównego traktowania pracowników, wykonujących tę samą pracę. Takie sprawy już w Polsce są, jak choćby w Łodzi... Wówczas, niestety, już nic na nie uratuje

Reklama