Co podsłuchał Szwejk na przemyskim Rynku?

Siedzi sobie dobry wojak Szwejk na przemyskim Rynku. Nos mu błyszczy i ma w głębokim poważaniu, czyli w skrzyni amunicyjnej, to, że niektórzy mówią o nim idiota. Szwejk wie swoje. Dookoła niego toczy się życie, więc niejedno ma okazję zobaczyć i niejedno usłyszeć, a najwięcej wieczorami, w weekendy, kiedy na Rynku coś się dzieje.

Pewnego razu, w upalny wieczór na ławeczce tuż obok Szwejka przysiedli dwaj panowie, tak na oko około czterdziestki. Obaj w bardziej plażowych niż wieczorowych strojach, na szyjach złoto, jednym słowem luzik.

– Co słychać? – tradycyjnie zaczął jeden. – Stara bida. No co, nie widzisz, że wszędzie padaczka. Przecież tu wszystko umiera. Żadnych szans na cokolwiek nie ma. Na to pierwszy ze zrozumieniem kiwnął głową i z miejsca, na potwierdzenie, przytoczył kilka argumentów: – Masz rację. Tu nic się nie opłaca. Oni tylko dbają o kasę i swoje stołki, a ludzi mają gdzieś. Ani jednego porządnego lokalu, gdzie można by się zabawić. Dookoła sama ruina. Trzeba jak najszybciej stąd wypieprzać, bo tutaj do usranej śmierci niczego się nie dorobisz.

Tak sobie rozmawiali, dołując się nawzajem, a za ich plecami tłum okupował ogródek piwny. Nieco z boku pod zaimprowizowaną estradą, pod parasolem, jakiś młody, ambitny wokalista otoczony wianuszkiem słuchaczy śpiewał o miłości i śmierci. Naprzeciw pod „Adaśkiem” grupka młodych rozprawiała na jakieś egzystencjalne tematy, a przed schładzającym urządzeniem do rozpylania wodnej mgły stała kolejka dzieciaków.

Szwejk, słuchając obu panów, zadumał się i doszedł do wniosku, że się zupełnie z nimi nie zgadza. Po tylu doświadczeniach wojennych wyznawał zasadę, że „jak tam było, tak tam było, zawsze jakoś było. Jeszcze nigdy tak nie było, żeby jakoś nie było”. Przestał więc ich słuchać i zaczął liczyć, ile to razy w tym sezonie ludzie trzymali go za nos. Wyszło mu, że co najmniej trzydzieści siedem tysięcy osób dotknęło jego organu powonienia.
J.