Cukrzyca nie boli, ale potrafi zabić. Choruje na nią coraz więcej dzieci

– Cukrzyca to nie wyrok. Nie przekreśliła moich planów i marzeń. Z niczego w życiu nie musiałem rezygnować przez chorobę. Nauczyłem się jej – o tym, dlaczego wiedza jest najskuteczniejszym orężem w walce z chorobą nazywaną niezakaźną epidemią XXI wieku i o ogólnopolskich obchodach Dnia Diabetyka, które po raz pierwszy odbyły się w Przemyślu, rozmawiamy z Januszem Muszem, prezesem przemyskiego koła terenowego nr 15 Polskiego Stowarzyszenia Diabetyków.

Jubileuszowe obchody 40-lecia istnienia Polskiego Stowarzyszenia Diabetyków, które zbiegły się ze 100-leciem odkrycia insuliny, odbyły się w Przemyślu. Przemyscy diabetycy też obchodzili niedawno swój mały jubileusz... Ile lat już działacie w mieście?

– W Przemyślu działają obecnie dwa koła terenowe Polskiego Stowarzyszenia Diabetyków – numer 15 i numer 2. Ja stoję za sterami tego pierwszego. Rok temu przejąłem schedę po długoletnim prezesie naszej organizacji Janie Mieczysławie Zrajko, który był jednocześnie szefem koła regionalnego. W kole nr 15 działam nieprzerwanie od 10 lat, a w tym roku mija 14 lat od jego powstania. Obecnie zrzeszamy około 300 osób. Natomiast koło nr 2 w sierpniu tego roku świętować będzie 10-lecie swojej działalności.

Uczycie cukrzyków, jak żyć z tą podstępną chorobą, by była ona jak najmniej dokuczliwa. Czyli jak żyć z cukrzycą w miarę komfortowo. To w ogóle możliwe?

– Sam jestem tego najlepszym przykładem. Zachorowałem jako młody chłopak, w wieku 27 lat. Mam cukrzycę I typu, insulinozależną. Od momentu diagnozy podaję sobie insulinę od 3 do nawet 5 razy dziennie. Cukrzyca nie przekreśliła moich planów i marzeń. Z niczego w życiu nie musiałem rezygnować przez chorobę. Nauczyłem się jej. Warto iść swoją drogą, realizować poczynione plany, ale trzeba się pilnować. Niezbędna jest wiedza na temat choroby, dlatego tak dużą wagę przywiązujemy w swojej działalności do edukacji. Zapraszamy na spotkania z fachowcami w dziedzinie diabetologii, doradzamy, udostępniamy[paywall] fachową literaturę pomocną w walce z chorobą, organizujemy wyjazdy rehabilitacyjne, podczas których nad zdrowiem uczestników czuwa lekarz. Od momentu odkrycia insuliny walka z cukrzycą stała się łatwiejsza. Jej brak znacząco skróciłby życie wielu osób.

 Czyli cukrzyca to nie wyrok. Co jest najsilniejszą bronią w walce z tą chorobą?

– Podstawowa sprawa to dieta i wysiłek, przy czym z tym drugim elementem, a więc aktywnością fizyczną, też nie można przesadzić. Ruch jest wskazany, ale już przeforsowanie może doprowadzić do spadku cukru i utraty przytomności. Pilnowanie diety i nieuleganie pokusom to też ważny element codzienności. Cukrzyk zawsze musi przekalkulować, czy w danym momencie może sobie pozwolić na kostkę czekolady, czy nie. Kluczem do okiełznania choroby są też regularne posiłki, musi ich być minimum 4 dziennie. No i regularny pomiar glukozy we krwi. Przy dzisiejszym dostępie do glukometrów to nie problem. Cukrzyca to „drapieżny” przeciwnik. Ta choroba nie boli, ale powolutku wyniszcza organizm, a jej początki łatwo przeoczyć. Rozróżniamy cukrzycę typu I i typu II. Ta pierwsza często rozpoczyna się już w dzieciństwie lub młodym wieku. Chorych na cukrzycę dzieci jest coraz więcej. Cukrzyca typu II dotyka przeważnie dorosłych i objawia się po 40 czy 50 roku życia. Obie łączy podwyższony poziom cukru we krwi.

Dane są alarmujące. Cukrzycę nazywa się niezakaźną epidemią XXI wieku. Te z 2021 roku mówią, że na świecie na cukrzycę choruje już ponad 380 mln ludzi. Z czego to wynika? Cywilizacja, siedzący tryb życia, zła dieta, stres?

– Na pewno cywilizacja i niezdrowa żywność mają znaczenie. Często nie zwracamy uwagi na to, co jemy, faszerujemy się mało wartościową żywnością, bogatą w cukier, która sprzyja powstawaniu choroby, obciążając trzustkę, a ta jest organem odpowiedzialnym za poziom cukru we krwi. Jeżeli ona jest systematycznie przesilana, może dojść do rozwinięcia się cukrzycy.

Jakie objawy powinny dać nam do myślenia i skłonić do zbadania się pod kątem cukrzycy?

– Na pewno nadmierne pragnienie może być takim objawem. Również przewlekłe zmęczenie, senność i częste oddawanie moczu. Lepiej dmuchać na zimne i sprawdzić poziom cukru. Badanie jest bardzo proste, a może rozwiać nasze obawy.

fot.PSD
Jubileuszowe, ogólnopolskie obchody Dnia Diabetyka, połączone w tym roku z 40-leciem istnienia Polskiego Stowarzyszenia Diabetyków, odbyły się 17 lipca w Przemyślu (po raz pierwszy zresztą).

Ogólnopolskie obchody w Przemyślu

Jubileuszowe, ogólnopolskie obchody Dnia Diabetyka, połączone w tym roku z 40-leciem istnienia Polskiego Stowarzyszenia Diabetyków, odbyły się 17 lipca w Przemyślu (po raz pierwszy zresztą). Termin obchodów ze względu na sytuację epidemiologiczną został nieco przesunięty w czasie (40-lecie istnienia PSD wypadło dokładnie 19 czerwca). W wydarzeniu wzięło udział ponad 100 osób, które zjechały z różnych regionów Polski. Obchody rozpoczęła uroczysta msza św. w bazylice archikatedralnej w Przemyślu, celebrowana przez abpa Adama Szala. Główna część uroczystości odbyła się na Zamku Kazimierzowskim w Przemyślu, gdzie odbyła się jubileuszowa gala, podczas której wręczono odznaczenia państwowe oraz odznaczenia Zarządu Głównego Polskiego Stowarzyszenia Diabetyków. Podczas tego wydarzenia prezes zarządu głównego PSD Anna Śliwińska pośmiertnie uhonorowała Jana Mieczysława Zrajkę – lidera oddziału PSD w Przemyślu i członka władz PSD, który zabiegał o to, aby ta uroczystość odbyła się właśnie w Przemyślu, jednak niestety jej nie doczekał. Przemyskie koła Polskiego Stowarzyszenia Diabetyków za swoją działalność zostały też uhonorowane pamiątkowymi listami i grawertonami wręczonymi przez prezydenta miasta Przemyśla W. Bakuna.