Czy do szpitala wracają zapleśniałe kombinezony?

– Nie wiadomo, gdzie one są prane, ale przychodzą stamtąd w fatalnym stanie, często zapleśniałe, mają zapach stęchlizny. Osoby, które ich używają, mówią, że są wstanie przepracować wnich maksymalnie 15 minut – przedstawiała opinie o kombinezonach, którymi dysponuje personel w COM, na ostatniej sesji rady miasta Monika Więckowska. – Zdarzały się sytuacje, że pielęgniarki mdlały – dodawała.

– Po rozmowie ze środowiskiem medycznym naszego szpitala miałam wiele pytań czy wręcz próśb. Kolejny raz wraca temat kombinezonów i pomocy dla szpitala oraz tego, czy byłaby jakaś możliwość pomocy szpitalowi, ponieważ sytuacja jest bardzo ciężka –  powiedziała na ostatniej sesji rady miasta Monika Więckowska.

– Nie wiadomo, gdzie one są prane, ale przychodzą stamtąd w fatalnym stanie, często zapleśniałe, mają zapach stęchlizny. Osoby, które ich używają, mówią, że są w stanie przepracować w nich maksymalne 15 minut – przedstawiała opinie o kombinezonach, którymi dysponuje personel w COM, radna M. Więckowska.

– Zdarzały się sytuacje, że pielęgniarki mdlały – dodawała. Jak wynikało z jej relacji, sytuacja jest dramatyczna, a pracownicy znajdują się na granicy wytrzymałości. Mało tego, personel[paywall] niższego szczebla miał próbować się porozumieć z dyrekcją szpitala, ale rozmowy nie przyniosły efektu. Głos radnej okazał się kamyczkiem, który uruchomił lawinę. 

Zaprzeczenie i pomoc doraźna

Rzecznikiem dyrekcji COM okazała się radna Bożena Łanowy. – Pan dyrektor powiedział mi, że obecnie nie ma takiej sytuacji – stwierdziła, powołując się na odbytą na wizji rozmowę z Piotrem Pochopieniem, dyrektorem szpitala. Opierając się na jego zapewnieniach, przekonywała, że owszem, w przeszłości były problemy, ale już je rozwiązano.

Na to stanowisko natychmiast odpowiedziała radna Więckowska. – Też przed chwilą rozmawiałam z osobami, które używają tych kombinezonów, żeby się upewnić, zanim zabiorę głos, czy to wciąż aktualne i one mówią, że problem istnieje nadal – przekonywała.

– Nie ma takich sygnałów – ripostowała radna B. Łanowy. Tuż po tej wymianie zdań zaczęto rozważać warianty działania.

Radny Marcin Nazarewicz zasugerował, że pomocy mogą udzielić radni, choćby z diet, poparł też pomysł udzielenia jej z budżetu miasta. Mariusz Walter zasugerował, że miasto może umorzyć szpitalowi podatki od nieruchomości. – To by była konkretna pomoc – przekonywał. 

Burmistrz: my chcemy, to oni się nie kwapią

– To nie pierwszy raz, gdy mieszkańcy Jarosławia, pacjenci, pracownicy tego szpitala, zwracają się do nas o pomoc – włączył się do dyskusji burmistrz Waldemar Paluch.

– Były telefony od medyków wręcz z błaganiami o pomoc – podkreślał, dodając, że miasto tej pomocy udzielało, przekazując kombinezony, kupując aparaturę i nadal gotowe jest to robić.

Jak wykazywał, gotowość to jeszcze nie wszystko, bo ratusz nie może reagować na sygnały pracowników szpitala, prawo wymaga, by o pomoc zwracały się władze palcówki lub organ ją prowadzący, bo tylko wtedy miasto ewentualne wydatki może rozliczyć.

Z tym według W. Palucha jest problem. – Nie ma porozumienia, w jaki sposób mamy pomóc szpitalowi, skoro ktoś tego po prostu nie chce – zauważał, przytaczając sprawę zakupu wideolaryngoskopów dla COM z 2020 roku, która to pomoc do tej pory nie została formalnie przyjęta przez stronę powiatową.

Burmistrz wyjaśniał też kwestie związane z ewentualną rezygnacją miasta z obciążania szpitala podatkami. Według jego słów ratusz nie może tu zastosować ulgi, czyli pozwolić, by szpital nie płacił.

Narzędziem, które można by tu zastosować, jest umorzenie zaległości – na to jednak, ze względu na regulacje prawne obowiązujące palcówki służby zdrowia, szpital przystać nie może.

Starosta wierzy dyrektorowi, burmistrzowi niekoniecznie

– W 2020 do szpitala wpłynęło wsparcie od sponsorów, fundacji, instytucji, osób prywatnych, w sumie na około 600 tysięcy złotych – na zarzuty Waldemara Palucha odpowiada starosta jarosławski Stanisław Kłopot.

– Żaden z tych darczyńców nie miał najmniejszych problemów z przekazaniem pomocy dla szpitala – podkreśla, dodając, że argumenty o nieprzyjęciu pomocy są dla niego niezrozumiałe.

– Największą pomocą, jaką może miasto wesprzeć szpital, jest umorzenie podatków czy opłat za media, które szpital reguluje wobec samorządu Jarosławia, o co dyrekcja COM – obecna i ta poprzednia – zwracały się do pana burmistrza wielokrotnie, pisemnie i ustnie, niestety bez skutku – zauważa starosta.

Jako kontrargument, podkreślający niekonsekwencję w podejściu do problemu przez ratusz, podaje wsparcie, które miasto zaoferowało prywatnym przedsiębiorcom. Starosta odniósł się też do sytuacji, w której dyrekcja podkreśla, że problemów z zaopatrzeniem nie ma, podczas gdy personel – jak przedstawiali to radna i burmistrz – wysyła rozpaczliwe apele o pomoc.

– Trudno mi powiedzieć, dlaczego lekarze i pielęgniarki, zamiast dyrekcję COM, o ewentualnych brakach informują burmistrza Jarosławia – zastanawia się. – I czy w ogóle taka sytuacja wobec tego ma miejsce? – rozważa. 

Słowo kontra słowo

Jak jest z tą współpracą na linii miasto – powiat w sprawie szpitala, nie sposób dociec. Podobnie nie sposób ocenić, jaka jest obecnie kondycja placówki – znów mamy słowo przeciw słowu.

Pewne jest w zasadzie tylko to, że w Jarosławiu objawiają się problemy wynikające z polaryzacji polskiej sceny politycznej. Trudno bowiem oprzeć się wrażeniu, że – mimo lukrowanych deklaracji o chęci współpracy – obu stronom wygodniej jest wygrywać liczne antagonizmy. Jeszcze trudniej uwierzyć, że przy odrobinie dobrej woli decydentom po obu stronach barykady nie udałoby się wypracować mechanizmów niwelujących dotychczasowe problemy i zbudować wspólny front pomocy dla COM.

Dzielący ich kanion trzeba by jednak zasypać. A na to się nie zanosi. Szkoda, bo od urażonej dumy, politycznych ambicji i animozji, w tym naszym pandemicznym świecie jest chyba kilka ważniejszych wartości.