Dwadzieścia lat przemyskiego boksu (1946 – 1966) Z HISTORII PRZEMYSKIEGO SPORTU]

Pięściarstwo uprawiano w Przemyślu już w okresie międzywojennym. Po 1945 r. trzeba było tworzyć wszystko od nowa, ponieważ nie było jeszcze żadnych nadrzędnych struktur sportowych i odpowiedniego zaplecza materialnego. W latach 1946 – 1948 odbywały się tylko zawody towarzyskie. W 1949 r. powstał Rzeszowski Okręgowy Związek Bokserski.

Boks uprawiały w Przemyślu kluby w następujących latach: KS Polonia (1946 – 1966), WKS Pionier (1946), Rzem. KS Błyskawica (1947 – 1948), WKS Gwardia (1948 – 1956), KS Czuwaj (1953 – 1956), KS Start (1954 –  1956), Zryw (1954 – 1956), LZS Bakończyce (1954 – 1956 ). Spotkania odbywały się najpierw na prowizorycznym ringu TG Sokół, w kinie Roma, na stadionie Gwardii w porze letniej, a potem w hali sportowej.

Nowy trener w Polonii

6 listopada 1949 r. odbyły się już drużynowe mistrzostwa województwa rzeszowskiego w klasie A. Oprócz przemyskiej Gwardii brały w nich udział 2 drużyny z Rzeszowa, 2 z Krosna i 1 z Jarosławia. Nowy trener Polonii Marian Słabicki (przedwojenny, trener i sędzia międzynarodowy, mjr Armii Andersa) z początku 1950 roku pozbył się[paywall] starszych zawodników i stworzył młody zespół w składzie: waga musza – Koleszko, Iwaszkiewicz i Boczar, kogucia – Kowalski, piórkowa – Bojczuk, lekka – Wawszczak, lekkopółśred­ nia – Lewkowicz, półśrednia – Pomianek, lekkośrednia – Sikorski i Aleksiewicz, śred­ nia – Lach, półciężka – Jop, ciężka – Węgrzyniak. Poloniści walczyli już w kl. A.

Silna Gwardia

Klub osiągnął 3-krotne drużynowe mistrzostwo w kl. A woj. rzeszowskiego (1949, 1952, 1953). W 1954 r. gwardziści awansowali do II Ligi Państwowej (byli w niej 2 lata). Ten sukces osiągnęli: Boczar (w. musza), Woźniak (w. kogucia), Majewski i Kolasiński (w. piórkowa), Zbigniew Rzeźnikiewicz (w. lekka), Wodecki (w. lekkopółśrednia), Chmielecki (w. półśrednia), Algiert (w. lekkośrednia), Boruta (w. średnia), Budniewski i Wisz (w. półciężka), Bajer (w. ciężka).

Słaba Polonia

Drużyna seniorów dwukrotnie spadała z klasy A do B (powiatowej), by potem znowu awansować. W czerwcu 1956 r. utworzono z 3 województw III ligę. Do niej zakwalifikowano też Polonię (zajęła potem ostatnią lokatę). Pod koniec lipca 1957 roku nastąpiła znowu reorganizacja III ligi. Stworzono ją z województw kieleckiego i rzeszowskiego. Przemyślanie zostali zakwalifikowani tylko do klasy A. W 1958 r. zdobyli mistrzostwo na tym szczeblu. W październiku 1959 r. w zawodach bokserskich brały udział tylko 4 zespoły województwa rzeszowskiego (sekcje likwidowano): Wisłoka Dębica, JKS Jarosław, Stal Mielec i Polonia. Rok później ta ostania drużyna spadła znowu do powiatowej kl. B. W 1962 r. sekcja bokserska seniorów  Polonii przestała istnieć. Przemyślanie jeszcze przez kilka lat utrzymywali w aktywności juniorów. Potem pięściarstwo przestało istnieć.

Indywidualne sukcesy

Przemyscy bokserzy (seniorzy) –  mistrzowie województwa rzeszowskiego w poszczególnych latach i wagach.  Polonia 1952: Teofil Kowalski (w. kogucia), Franciszek Jop (w. półciężka); Gwardia 1953: Kędziora (w. półciężka), Jan Drewicz (w. ciężka), Teofil Kowalski (w. kogucia); 1954: Stanisław Kolasiński (w. piórkowa), Zbigniew Rzeźnikiewicz (w. lekka), Jan Chmielecki (półśrednia), Ludwik Algiert (w. lekkośrednia), Stanisław Wisz (w. półciężka); 1955: Franciszek Woźniak (w. kogucia), Stanisław Kolasiński (w. piórkowa), Jan Chmielecki (w. półśrednia), Ludwik Algiert (w. lekkopółśrednia).

Juniorzy

Przemyscy juniorzy – mistrzowie województwa rzeszowskiego. Polonia 1954: Jan Kopeć (w. kogucia), Karol Malak (w. lekka), Józef Sroczyk (w. średnia); 1955: Jan Kopeć (w. kogucia); 1956: Martyniak (w. papierowa), Jan Kopeć (w. kogucia), Tadeusz Rohan (w. lekkopółśrednia), Complak (w. lekkośrednia), Malak (w. lekkopółśrednia); 1959: Radoń (w. papierowa); Kolejarz (Czuwaj): Kazimierz Korecki (w. kogucia), Marian Jabłoński (w. półśrednia).

Teofil Kowalski

Urodził się 20 XII 1935 r. w Przemyślu, gdzie w 1953 r. zdał maturę i podjął studia na UJ. Zdobył jako zawodnik Polonii w 1952 r. i 1953 r. w Gwardii mistrzostwo województwa rzeszowskiego. Jako junior otrzymał powołanie do kadry narodowej w 1952 r. Walczył potem w Garbarni Kraków i Wiśle Kraków (przez pewien czas dojeżdżał na zawody do Przemyśla). Pseudonim: „Filo”. Liczba walk: 412 w ciągu 22 lat (359 zwycięstw – w tym 120 przed czasem, 11 remisów i 42 porażki). W reprezentacji Polski: 4 walki (2 zwycięstwa i 2 porażki). 9 razy wystąpił w spotkaniach międzypaństwo­ wych. Kategoria wagowa: kogucia i piórkowa. Największe sukcesy: indywidualnie – brązowy medalista Festiwalu Młodzieży (Moskwa 1957), dwukrotny wicemistrz Krakowa, mistrz OZB Rzeszów; drużynowo – srebro MP z Wisłą (1954 i 1955), dwukrotny mistrz Polski (1958 i 1961), trzykrotny brązowy medalista MP (1956, 1959 i 1962), dziewięciokrotny mistrz Krakowa.

Jan Kopeć

Mając 16 lat, stoczył jako junior do 1955 roku 40 walk, rozstrzygając na swoją korzyść 38. W latach 1954 – 1956 zdobył w wadze koguciej juniorów 3 razy mistrzostwo województwa rzeszowskiego. W 1955 r. w Stalinogrodzie (Katowice) wywalczył mistrzostwo Polski w swej wadze. Przez wiele lat zaj­ mował się trenowaniem młodzieży. Urodzony w Przemyślu w 1939 r., zmarł w 2010 r.

Bogdan Węgrzyniak

Urodził się w 1933 r. w Przemyślu. Tu spędził wojnę. Początkowo boksował w prze­ myskiej Polonii w 1946 i 1947 r (wzrost 187, waga 88 kg), a potem został zawodnikiem gdańskiej Gedanii. Mając 19 lat, został w 1952 r. wicemistrzem Polski (w. ciężka). To samo uzyskał w 1953 r. i 1954 r. Marzył o zawodzie marynarza. Ukończył Szkołę Morską w Gdyni. W 1953 r. zdobył tytuł wicemistrza Europy. Walczył też w Legii Warszawa (służył w wojsku). W reprezentacji Polski w latach 1952 – 1955 występował 12 razy, odnosząc 8 zwy­ cięstw i 4 porażki. W wieku 23 lat zaprzestał trenować. Wrócił do boksu w 1955 r. W marcu 1966 r. zakończył ostatecznie karierę sportową. Pływał jako oficer mechanik na statkach handlowych i na transatlantyku Batory. Był członkiem okrętowej sekcji bokserskiej organizującej pokazowe walki dla pasażerów i pojedynki z załogami innych statków w tzw. Lidze Atlantyckiej.  Wracając z rejsu do domu, zginął tragicznie w wypadku samochodowym w 1976 r.

Źródło:  Nowe Horyzonty 1946 – 1947; Nowiny Przemyskie 1949 – 1953: Życie Ziemi Przemyskiej 1954 – 1956; Biuletyn Sportowy WKKF , Rzeszów 1954;  Nowiny Rzeszowskie 1949 – 1966.  Zbiory własne.