Dzisiaj palacz musi mieć czyste ręce

Przemyski MPEC ma 35 lat. Choć główne zadanie się nie zmieniło, diametralnie różni się praca w zakładzie. – Kiedyś palacz kojarzony był jako człowiek ubrudzony. Obecnie pracownik obsługujący kocioł musi dbać, żeby mieć czyste ręce, bo obsługuje panele dotykowe, sterując urządzeniami – mówi prezes firmy Kazimierz Stec.

Koncepcja stworzenia miejskiej sieci ciepłowniczej zrodził się w 1975 r. W latach 1980 – 85 trwała budowa ciepłowni „Zasanie” oraz pierwszego odcinka sieci ciepłowniczej do osiedla Popielów, Lelewela i Rogozińskiego.

17 grudnia 1985 r. nastąpiło pierwsze odpalenie kotła. – Jeśli dobrze pamiętam, 20 grudnia 1985 roku, pierwsze ciepło zostało podane do budynku Popielów 1, a jeszcze przezd 24 grudnia dwa kolejne bloki na [paywall]Okrzei zostały zasilone z miejskiego systemu ciepłowniczego. To był pierwszy 4-kilometrowy odcinek sieci – wspomina Kazimierz Stec, prezes Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w Przemyślu.

MPEC z czasem przejmował kolejne osiedlowe kotłownie węglowe, stopniowo je likwidował i rozszerzał sieć ciepłowniczą o kolejne rejony miasta. Warto wspomnieć o kilku istotnych datach. W 1987 r. sieć zostaje przeprowadzona przez San, w 1997 r. następuje likwidacja ostatniej lokalnej kotłowni węglowej na Kazanowie, a w 2000 r. ciepło systemowe dociera na Rynek Starego Miasta.

W latach 80. MPEC stał się jednym z największych pracodawców. Średnio w ciągu roku zatrudniał 400 osób, ale w sezonie grzewczym liczba ta sięgała 600. Obecnie w zakładzie pracuje 119 osób. Ciepło z sieci dociera do 660 budynków.

– Kiedyś palacz kojarzony był jako człowiek ubrudzony. Obecnie pracownik obsługujący kocioł musi dbać, żeby mieć czyste ręce, bo obsługuje panele dotykowe, sterując urządzeniami – mówi prezes Stec.