Homo sapiens zawsze ma wybór

Refleksja nad tym, co tak naprawdę oznacza bycie człowiekiem, nachodzi mnie wielokrotnie. Wzmaga się, gdy opisuję kolejne zbiórki na dzieci, którym los nie zapewnił beztroskiego dzieciństwa, lecz walkę. Walkę z własnym organizmem, ze służbą zdrowia, z polityką i pieniędzmi, a raczej – ich brakiem. Czy bycie człowiekiem to możność decydowania o tym, które dziecko otrzyma lek zatrzymujący postęp choroby? Czy bycie człowiekiem to wybieranie, komu należy się pomoc, a kto na nią nie zasługuje? Zastanawiam się też, czy bycie człowiekiem to skakanie do gardła każdemu, kto myśli inaczej.

Niebawem wszelkie społeczne tory myślenia będą nakierowywane na kwestię „lepszości”, „fajniejszości” i „większej możności”. Naiwnie łudzę się jeszcze, że obietnice wyborcze nie staną się próżnym gadaniem, a będą przemyślaną rzeczywistością, która faktycznie może się ziścić dzięki współdziałaniu i otwartości na drugiego człowieka. Że działania ludzi, którzy nazwijmy to – coś mogą – faktycznie spowodują, że w Polsce będzie się żyło lepiej. Że na buźkach dzieci ból w końcu ustąpi miejsca uśmiechom. Że wszyscy będziemy się czuli bezpieczni i społecznie potrzebni. Że dostęp do edukacji, rozrywki, a przede wszystkim funduszu zdrowia będzie dostępny jak niektóre z przystanków: „na żądanie”.

Tymczasem tak wielu ludzi nadal trwa w nienawiści do wszystkiego i wszystkich, którzy chcą dać coś od siebie. Chociażby do tych, których utrzymanie wynika z tego, że dają milionom szansę na dobre i długie życie. Dziewięć sztabów w regionie, którym zajmuje się nasz tygodnik, dzięki tym bezinteresownym aktom dobroci, na Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy zebrało aż 486 tys. 914 zł 05 gr. Gdyby doliczyć zbiórkę w samym Przemyślu, łączna kwota wyniosłaby niemal 554 tys. zł. Ponad pół miliona na walkę z sepsą, która nieleczona zabija. Przed którą nie ucieknie ani tzw. półświatek, ani klasa średnia, ani ten, który – zdawać by się mogło – Pana Boga złapał za nogi.

Sepsa może dopaść każdego z nas. Ale każdy z nas może też mieć wybór. Wybór, czy być człowiekowi człowiekiem, czy tylko istotą ludzką, która ślepo podąża wyłącznie za własnymi pragnieniami, a jeśli chodzi o innych, przymyka zazdrosne, egoistyczne oko.