Iwonka może zacząć chodzić. Potrzebna pomoc!

Iwona ma 14 lat, urodziła się z przepukliną oponowo-rdzeniową, niedowładem wiotkim kończyn dolnych, wodogłowiem wewnętrznym i pęcherzem neurogennym. Początkowe diagnozy lekarzy nie dawały szans na normalne życie, jednak dzięki tytanicznej pracy, woli, modlitwie i zaangażowaniu matki, a potem jej własnemu, dziewczynka jest w miarę sprawna, choć pozostały jej wózek i długotrwała bolesna rehabilitacja. Gdy wszyscy już chyba się z tym pogodzili, pojawiła się nadzieja...

Iwona urodziła się w 2002 r. w specjalistycznym szpitalu w Łodzi. W trakcie ciąży dość późno zdiagnozowano schorzenie. – To i tak nie ma znaczenia, nawet gdybym wiedziała od początku, nigdy nie postąpiłabym inaczej, nie wyobrażam sobie bez niej życia, ale słysząc z ust lekarki wyrok na moje dziecko, byłam zdruzgotana... – ze łzami w oczach opowiada matka dziewczynki Elżbieta Blok. Przepuklina oponowo-rdzeniowa to wada wrodzona układu nerwowego. Nieprawidłowo spojone łuki kręgowe tworzą otwór, przez który zostają wypchnięte elementy nerwowe rdzenia kręgowego, razem z otaczającymi go oponami. Aby dziecko z takim schorzeniem mogło przeżyć, niezwłocznie po narodzeniu należy powstały otwór zaszyć. Tak też się stało.

Z czasem, by pomóc Iwonce, rodzina szukała możliwie najlepszych specjalistów w regionie. Udało się nawiązać kontakt z uznanym rzeszowskim ortopedą traumatologiem z profesorskim tytułem. Prowadził dziewczynkę przez 13 lat. Iwona już jako małe dziecko poznała co to ciężka praca nad sobą i bolesna rehabilitacja, które były jej codziennością. Nie dawała za wygraną, tego nauczyła ją mama. – Motywowałyśmy się, nie ma, że boli, nie chce wstawać, nie chce się jechać, że pogoda jest niesprzyjająca. Razem traktowałyśmy to jako wyzwanie i wspierałyśmy się wzajemnie – wspomina E. Blok.

Odzyskuje czucie w nogach

Przełom przyszedł nieoczekiwanie, za pośrednictwem znajomej matki borykającej się z podobną sytuacją. Iwona razem z mamą trafiły do Krystyny Bobrowskiej z Mazowieckiego Centrum Rehabilitacji. – Byłam w szoku, pani doktor spytała, gdzie byliśmy przez te wszystkie lata. Powiedziała, że Iwonka odpowiednio leczona i rehabilitowana mogła już dawno temu zacząć chodzić i że jeśli będziemy się stosować do jej poleceń, ciężko pracować i nie odpuszczać, to się uda! Poprosiłam, żeby dała mi to na piśmie... i napisała. Ciągle noszę tę kartkę ze sobą, jest jak talizman. Tam jest sprecyzowany nasz cel i tam jest napisane, że to co robimy, ma sens. To trudne do przecenienia po tylu latach zmagań – mówi E. Blok.

Niedługo później zgodnie z zaleceniami nowej prowadzącej dziewczyna trafiła na zabieg odkotwiczenia nerwów, co wespół z intensywną rehabilitacją poskutkowało tym, że już po kilku miesiącach dziewczyna zyskała czucie w kolanach i niżej, aż do kostek. – Lekarka nam powiedziała, że ten zabieg powinien być przeprowadzony 10 lat temu (!)... Czy czuję dziś żal? Tak, czuję, ale nie żyję tym, żyję celem – dodaje.

To jeszcze nie koniec drogi

Konieczna jest codzienna, systematyczna i prawidłowa rehabilitacja z wykorzystaniem specjalistycznego aparatu do pionizacji oraz do nauki chodzenia. Koszt takiego sprzętu to 15 tys. zł, do tego potrzebny jest tzw. „UGUL” do codziennej rehabilitacji domowej, a to kolejne 7 tys. zł. Ponadto 3 ortezy nogi o wartości 1600 zł. Niestety NFZ wszystkiego nie sfinansuje, nawet koszty rehabilitacji nie będą pokryte w całości. Na szczęście zbiórką na rzecz Iwony zajął się Caritas Archidiecezji Przemyskiej i już pojawiają się pierwsi darczyńcy. Serdecznie zachęcamy wszystkich ludzi dobrej woli do dokonywania wpłat na rzecz Iwony. 

BGŻ BNP Paribas S.A. 34 1600 1332 1847 4932 3000 0004 z dopiskiem Iwona Blok

lub przez stronę http://pomagam.caritas.pl/iwona-moze-chodzic/