Kolekcjoner

Kazik za młodu kolekcjonował puszki po napojach, które docierały do nas z Zachodu. Kiedy trochę dorósł kolekcjonował dziewczyny, potem przerzucił się na portrety Waszyngtona, ale tylko te na banknotach. Po prostu kolekcjonerstwo miał we krwi. Szybko zrozumiał, że w ciągle zmieniającym się świecie monotematyczność nie popłaca i stał się kolekcjonerem od wszystkiego, przynajmniej za takiego chciał uchodzić wśród znajomych, a co najważniejsze, przynosiło mu to jakiś dochód.

Zainwestował w parę fachowych katalogów, resztę doszukał w internecie i od czasu do czasu na giełdach staroci błyszczał wiedzą wśród takich jak on fachowców. Znał się na znaczkach, monetach, odznakach, lampach, militariach, a jak trzeba to nawet na radioodbiornikach, czyli na tym, na czym można trochę zarobić. Bywało też, że zarobek wiązał się z ryzykiem, bo rynek zalany jest podróbkami, które są doskonałe i tylko fachowiec może je wyłapać. To było niejako ryzyko zawodowe, ale Kazik ryzykował jeszcze w inny sposób. Ponieważ na parafii wszyscy wiedzieli o jego zainteresowaniach, zdarzało się, że wpadał do niego ten i ów, wyjmował zza pazuchy jakiś obrazek w złotych ramach albo sześć srebrnych łyżek z hrabiowskimi monogramami. Wtedy Kazik wyciągał lupę oglądał fanty fachowym okiem, po czym krzywił się i mówił, że to niewiele warte, ale spróbuje komuś to opchnąć. Patrząc na oferujących towar, można było podejrzewać, że fanty pochodzą z nielegalnego źródła albo nawet z przestępstwa. Kazik jednak nie był aż tak podejrzliwy i brał, co mu przynoszono. Któregoś dnia wziął do opchnięcia ramkę, w której do zielonego sukna poprzypinane były jakieś odznaczenia i po baretkach zorientował się, że były to zagraniczne odznaczenia drugowojenne.