Moralna rozterka: dzik czy świnia?

Tematyką ASF zajmuję się już czas jakiś i przy tej okazji po raz kolejny przekonuję się, że nic na świecie nie jest tylko białe albo tylko czarne, a rzeczywistość nas otaczająca mieni się różnymi odcieniami szarości. Kiedy przeszło półtora roku temu zapadały decyzje o sanitarnym odstrzale dzików i drastycznej redukcji ich populacji, byłem po stronie „zielonych”. No bo jak to? Wytrzebić populację zwierzęcia stanowiącego wizytówkę polskich lasów?

Dziś ASF opanowało nasz region, zaatakowało trzodę chlewną. Aktualnie słucham rolników z Adamówki, Cetuli czy Łazów, którzy kategorycznie twierdzą: „wybić całą populację dzika”. I choć nadal hasło to budzi we mnie wewnętrzny opór, to mięknie on, gdy rolnicy dodają uzasadnienie. A mówią twardo: to dziki przenoszą chorobę, padają pod ich gospodarstwami, a ich szczątki przenoszące ASF nawet kilka lat po śmierci danego osobnika zalegają na polach, w belach słomy. Potem dodają, że dzików koła łowieckie biją mało, a zamiast nich decyzją powiatowych lekarzy weterynarii zabijane są zagrodowe świnie. Potem mówią jeszcze o tym, że w wyniku tego całego zamieszania nikt nie chce kupować od nich świń, a jeśli już to robi, to po zbójeckich cenach – to pcha ich ku ekonomicznej ruinie. Mało tego, wielu z nich dodaje: razem z producentami wieprzowiny padnie mnóstwo gospodarstw produkujących np. zboża na pasze, a w miejsce lokalnych hodowców dbających o jakość mięsa wejdą wyzute ze skrupułów korporacje.

Przysłuchując się tym argumentom, wciąż daleki jestem od podpisania się pod apelem „wybijmy dzika”, bo po prostu wiem, że nic nie jest aż tak białe ani aż tak czarne, jak widzą to niesieni emocjami ludzie przygnieceni problemami. Ale rolnikom, których spotkałem w ostatnich tygodniach w związku z ASF, tracącym teraz grunt pod nogami, nie jestem w stanie spojrzeć prosto w oczy i tak beztrosko jak jeszcze chwilę temu na ten apel odpowiedzieć: „nie, bo to niehumanitarne”.