Mury podkarpackiego „Carcassonne” wypięknieją [ZDJĘCIA]

Jarosławskie opactwo nazywane jest podkarpackim „Carcassonne”. Całość obwarowań to unikat nie tylko na Podkarpaciu, ale także w skali Polski. Opactwo położone jest w obrębie Jarosławskiego Parku Kulturowego. Każdego roku opactwo odwiedza tysiące osób z kraju i zagranicy. Każda inwestycja w ten przepiękny zabytek jest warta zauważenia.

10 lipca br. podpisana została umowa na prace remontowe i konserwatorskie XVII-wiecznych murów obronnych w klasztorze sióstr benedyktynek. Łączna kwota to 250 tys. 827 zł, z czego dofinansowanie z rządowego programu „Polski Ład” to 245 tys. 811 zł. Dokument parafowały przełożone klasztoru benedyktynek oraz władze Starostwa Powiatowego w Jarosławiu na czele ze starostą Kamilem Dziukiewiczem. Obecny był również jego zastępca Krzysztof Cebulak[paywall].

Prace remontowo-konserwatorskie będą prowadzone w części nadziemnej z obu stron na długości 20 m. Będą polegać na naprawie i uzupełnieniu pęknięć murów, miejscowych przemurowaniach, częściowej wymianie elementów cegły, uzupełnieniu i jej konserwacji, wymianie spoinowania, przykryciu zwieńczenia (korony) murów dachówką ceramiczną, dwukrotnej hydrofobizacji murów. Finał prac przewidziany jest na 30 listopada br.

– stwierdziła Podkarpacki Wojewódzki Konserwator Zabytków w Przemyślu Beata Kot.
 

Słów kilka o jarosławskich benedyktynkach

Klasztor Mniszek Benedyktynek w Jarosławiu został ufundowany w 1611 r. przez ówczesną właścicielkę tych ziem – księżnę Annę z Kostków Ostrogską, jako pierwszy w diecezji przemyskiej żeński klasztor. Benedyktynki przybyły do Jarosławia z klasztoru w Chełmnie na Pomorzu. Zajmowały się m.in.: kształceniem okolicznych młodych szlachcianek w przyklasztornej szkole, udostępniały pomieszczenia dla ubogich studentów, kształcących się w pobliskim kolegium jezuickim, zapewniały schronienie pobożnym, samotnym kobietom, przeważnie dobrodziejkom klasztoru. Mimo obronnego charakteru, prężnie rozwijającego się opactwa, wielokrotnie musiały się ratować ucieczką przed częstymi na tych terenach napadami Tatarów i Kozaków, a także podczas potopu szwedzkiego w 1657 r. Powrót do ograbionego i zniszczonego klasztoru oznaczał prawie zawsze zaczynanie od podstaw. Jednak źródła historyczne zgodnie twierdzą, iż jarosławskie opactwo benedyktynek było potężnym, jak na swoje czasy ośrodkiem oddziaływania na miasto i okolicę duchową kulturą i religijną atmosferą. Ze względu na bogaty napływ powołań otworzyły w 1629 r. nową fundację Panien Benedyktynek w Przemyślu. Okres świetności jarosławskich benedyktynek został boleśnie zahamowany przez antykościelną politykę zaborców. Po pierwszym rozbiorze Polski i wkroczeniu wojsk austriackich do Jarosławia, władze zaborcze rozpoczęły systematyczny proces znoszenia klasztoru. Dekret kasacyjny benedyktynek jarosławskich został podpisany w 1782 r. Mniszki zostały zmuszone do opuszczenia klasztoru, kościół zaś rok później zamknięto. Budynki klasztorne zamieniono na koszary wojskowe, w kościele zaś urządzono magazyn mundurów. Okres obu wojen światowych przyniósł wiele zniszczeń. W lipcu 1944 r. wycofujący się hitlerowcy podpalili obiekty klasztorne, powodując dalsze poważne zniszczenia.

21 marca 1990 r. władze miejskie Jarosławia przekazały dawne opactwo ponownie we władanie jego pierwotnym mieszkankom. Na prośbę metropolity przemyskiego abpa Ignacego Tokarczuka, 27 kwietnia 1991 r., po 211 latach nieobecności trzy pierwsze benedyktynki przybyły do ruin dawnego opactwa. Zamieszkały w parterowym budynku, urządzając w jednym z pomieszczeń tymczasową kaplicę. Przez trzy kolejne lata remonty w opactwie jak i utrzymanie sióstr wspomagał wspomniany abp I. Tokarczuk. 6 kwietnia 1992 r. poświęcił odnowiony kościół, a 15 czerwca tego roku ustanowił przy nim rektorat. Z powodu niemożności podjęcia przez siostry dalszych prac remontowych na terenie ogromnego, liczącego ok. 5 ha obiektu, w 1994 r., z inicjatywy metropolity przemyskiego abpa Józefa Michalika, budynek klasztorny wraz z kościołem i częścią ogrodu przejęła na własność Archidiecezja Przemyska, powołując (dekretem z 1 sierpnia 1994 r.), do życia Ośrodek Kultury i Formacji Chrześcijańskiej im. Służebnicy Bożej Anny Jenke. Obecnie funkcjonuje jako Diecezjalny Dom Rekolekcyjny, służąc odnowie i pogłębianiu życia duchowego. Natomiast siostry użytkują mniejszą część obszaru – budynek byłego żeńskiego internatu postawiony w latach 50-tych ubiegłego wieku zaadoptowany na klasztor, budynek przybramny, budynek gościnny tzw. dewotek, budynek byłej kapelanówki, trzy baszty oraz część ogrodu. W 1995 r. utworzony został w Jarosławiu Przeorat Zależny przemyskiego Opactwa Sióstr Benedyktynek. Wysiłkiem wielu dobroczyńców i ludzi dobrej woli, a także różnych instytucji prowadzone są prace remontowe i konserwatorskie przywracające budynkom dawne piękno.