Odrestaurowany młyn w zespole dworsko-parkowym w Nienadowej jest najlepszym przykładem, jak – oddając taki obiekt w dobre, prywatne ręce – można uratować przed upadkiem zabytek.
Najstarszym reliktem zabytkowego obiektu w Nienadowej są XVII-wieczne piwnice siedziby wybudowanej z inicjatywy Dubrawskich. Tuż przed połową XIX w. dwór został przebudowany, stworzono oficynę. W XIX w. powstały także zachowane do dziś budynki zespołu dworskiego: kordegarda, obora, spichlerz i czworak.
Na początku XX wieku, kiedy właścicielem zespołu był Stanisław Mycielski, przebudowano folwark, powstała nowa zabudowa gospodarcza, m.in. zachowana do dziś zabytkowa gorzelnia czy młyn[paywall].
Mycielscy byli ostatnimi przedwojennymi właścicielami założenia dworskiego. Cały zespół uległ znacznemu zniszczeniu w czasie II wojny światowej, po 1945 r. w odbudowanych i dostosowanych do nowych potrzeb budynkach umieszczono Szkołę Modernizacji Rolnictwa.
W 1977 r. zespół został przejęty przez Ministerstwo Kultury i Sztuki z przeznaczeniem na Dom Pracy Twórczej i rozpoczęto remont, jednak po przejęciu w 1989 r. przez wojewodę przemyskiego został sprzedany Fabryce Maszyn Spomasz (potem Kamax) z Kańczugi i remontu nie dokończono.
Młyn wybudowany został w 1905 r. jako młyn parowy przez wspomnianego S. Mycielskiego. W czasie I wojny światowej został w znacznej części spalony. Odbudowa została przeprowadzona w latach 20. XX wieku.
W spisie wyposażenia młyna wykonanego w 1944 r. zinwentaryzowano maszynę parową „Wolf. Magdeburg nr 35349”. W II połowie lat 50. ubiegłego wieku młyn został doposażony w nowe urządzenia do produkcji mąki, pochodzące z Fabryki Maszyn w Radomsku.
Twoje zdanie jest ważne jednak nie może ranić innych osób lub grup.
Komentarze mogą dodawać tylko zalogowani użytkownicy.
Komentarze