Pogrzeb w dniu imienin. Ostatnie pożegnanie kard. Mariana Jaworskiego

W 1967 r. 41-letni ks. Marian Jaworski pojechał do Olsztyna zastąpić kard. Karola Wojtyłę. Na miejsce nie dotarł. Uległ wypadkowi i katastrofie kolejowej stracił lewą rękę. Losy obu duchownych splatały się przez wiele lat.

Życie kard. Jaworskiego można szczególnie związać z czterema miejscami. Pierwszym i najbardziej oczywistym jest Lwów, gdzie się urodził w 1926 r. i gdzie sprawował największą część swojej biskupiej i kardynalskiej posługi. Drugim Kalwaria Zebrzydowska, gdzie trafił po zakończeniu wojny i odbywał formację seminaryjną. To miejsce i sanktuarium pasyjno-maryjne stało się mu tak bliskie, że jego ostatnią wolą był pochówek w krypcie kaplicy cudownego obrazu Matki Bożej Kalwaryjskiej.

Kolejne miejsce to[paywall] Kraków, gdzie kilkadziesiąt lat oddawał się pracy naukowo-dydaktycznej i gdzie zamieszkał na emeryturze. Czwartym natomiast ważnym miejscem w życiu kardynała stał się Lubaczów, który stał się jego domem w 1984 r.  Wtedy Jan Paweł II mianował go biskupem i administratorem apostolskim polskiej części archidiecezji lwowskiej z siedzibą w Lubaczowie. Tutaj pracował do 1991 r., kiedy został metropolitą lwowskim w jej odnowionych granicach. Przed wyjazdem zdążył jeszcze przyjąć papieża podczas pielgrzymki do Lwowa.

Z Janem Pawłem II łączyła go wieloletnia, bliska przyjaźń. Papież przy wielu okazjach wyrażał swoje uznanie dla kardynała za jego pracę kapłańską i profesorską oraz olbrzymi wkład w rozwój nauki katolickiej. Jako bliski przyjaciel papieża Polaka, kard. Jaworski udzielił mu natomiast przed śmiercią sakramentu namaszczenia chorych.

Ich znajomość rozpoczęła się w latach 50. W 1967 r. abp Karol Wojtyła został poproszony o wygłoszenie rekolekcji dla księży w Olsztynie. Termin zbiegł się jednak z nadaniem mu godności kardynalskiej i w zastępstwie pojechał ks. Marian Jaworski. Na miejsce nie dojechał. Pociąg, którym podróżował miał wypadek. Niedaleko Działdowa wykoleiły się 4 ostatnie wagony. 7 osób zginęło, a kilkadziesiąt zostało rannych. Ks. Jaworski miał zmiażdżoną część lewej ręki, którą lekarze musieli amputować. Na wieść o tym, kard. Wojtyła osobiście przyjechał odwiedzić chorego przyjaciela w szpitalu.

Pogrzeb w dniu imienin

W tym roku kard. Marian Jaworski 21 sierpnia obchodził 94. urodziny, a w czerwcu 70. rocznicę swoich święceń kapłańskich.

W 2017 r. został odznaczony Orderem Orła Białego. W listopadzie 1996 r. rada miejska w Lubaczowie nadała mu tytuł Honorowego Obywatela Lubaczowa, a w październiku 2017 r. odebrał odznakę honorową „Zasłużony dla Województwa Podkarpackiego”. Zmarł w sobotę, 5 września, w Krakowie.

Ostatnie pożegnanie kardynała trwało kilka dni i odbywało się w różnych miejscach. 8 września (w dniu imienin księdza kardynała) trumna z ciałem została przywieziona do konkatedry w Lubaczowie. Mszy św. przewodniczył abp Mieczysław Mokrzycki, bezpośredni następca kard. Jaworskiego we Lwowie oraz były sekretarz Jana Pawła II.

W kazaniu stwierdził, że kiedy kard. Jaworski powrócił do Lwowa jako metropolita, przyniósł Kościołowi nadzieję, odnawiając jego oblicze. – Dostrzec i docenić ten etap jego życia może każdy, kto kiedykolwiek odwiedził archidiecezję lwowską. Wszystko wówczas było zniszczone, lecz jego postawa obudziła w ludziach nadzieję. Dlatego odbierali zrujnowane kościoły i cieszyli się jego błogosławieństwem. Postawa wiary i nadziei, z jaką ksiądz kardynał podjął posługę we Lwowie otworzyły drogę miłości życia sakramentalnego – wyliczał.

Zmarłego wspominali także: marszałek województwa Władysław Ortyl, starosta lubaczowski Zenon Swatek i ks. Józef Dudek, który był proboszczem prokatedry lubaczowskiej w czasie posługi kard. Jaworskiego.

Hierarcha został pochowany 11 września w Kalwarii Zebrzydowskiej. Ten dzień został ogłoszony przez starostę dniem żałoby w powiecie lubaczowskim.