Radymno straciło pasterza. Wspominamy

28 grudnia zmarł długoletni proboszcz parafii pod wezwaniem świętego Wawrzyńca w Radymnie ks. prałat Kazimierz Golenia. W poniedziałek (31 grudnia 2018) licznie zgromadzeni mieszkańcy miasta odprowadzili go w ostatniej drodze.

Ks. prałat Kazimierz Golenia jedyną podówczas parafię w Radymnie objął latem 1988. Wcześniej przez 13 lat był proboszczem w Pielni, a od przyjęcia święceń kapłańskich w roku 1960 pracował jako wikariusz jeszcze w Brzyskach, Gniewczynie, Chmielowie, Mrzygłodzie, Radymnie i Miechocinie.

Niestrudzony budowniczy

Jako proboszcz dał się poznać jako świetny organizator i budowniczy. Przez 18 lat jego posługi[paywall] na stanowisku proboszcza (na emeryturę przeszedł ksprałat Golenia w roku 2006) doprowadził do szeregu napraw, renowacji i usprawnień w kościelnym obejściu. Najbardziej spektakularnym jego przedsięwzięciem było chyba odnowienie wnętrza kościoła pw. św Wawrzyńca, dzięki której wierni mogą podziwiać i doceniać w pełnej krasie XVIII-wieczną utrzymaną w barokowym stylu świątynię. Renowacja zabytkowych ołtarzy i ambony trwała od 1996 roku do 2007, kiedy z konserwacji powrócił do kościoła ostatni ołtarz (św. Mikołaja). Obok tej inicjatywy proboszcz Golenia przeprowadził szereg innych. Na początku lat 90. przeprowadził doraźny remont organistówki i plebanii. W latach 1993-95 zrealizował projekt pokrycia kościoła i dzwonnicy blachą miedzianą. Na początku XXI wieku przy kościele wybudował parking, naprawił ogrodzenie wokół świątyni, położył nową kanalizację i kostkę brukową, a dzięki jego staraniom zamontowano także mechanizm elektryczny przy dzwonach. W ostatnich latach probostwa był też orędownikiem budowy nowego kościoła w Radymnie przy osiedlu Jagiełły. To za jego czasów przygotowano teren i dokumentację pod budowę tego obiektu. W 2009 roku miejscy włodarze docenili ten jego trud, przyznając mu tytuł Honorowego Obywatela Miasta Radymna.

Prawdziwy pasterz

W pamięci wiernych pozostanie jednak ks. prałat Kazimierz Golenia charyzmatycznym duszpasterzem i pełnym rozlicznych zalet człowiekiem. Jako katecheta wychował do wiary kilka pokoleń mieszkańców miasta. Jego bożonarodzeniowe czy wielkanocne płomienne kazania w „starym stylu” skłaniające do głębokiej religijnej refleksji przez lata stanowiły wyczekiwany punkt pasterek i rezurekcji, a jego codzienna kapłańska posługa zawsze była pełna pasji, wiary i zaangażowania. Jako człowiek był przede wszystkim pełen pozytywnej energii i dowcipu, kiedy trzeba stanowczy, zwykle jednak dobroduszny, skromny, niekiedy wręcz zdystansowany względem otaczającego go zewsząd szacunku. Zawsze blisko ludzi i ich problemów, dla każdego znalazł dobre słowo lub trafną anegdotę. Zawsze zżyty ze swoimi parafianami, pamiętający ich nawet wówczas, gdy do Radymna wracali po latach nieobecności. Odszedł prawdziwy pasterz.