Sławomir Szmal: – Były problemy z wniesieniem wina do hotelu [WIDEO]

Gdzie poznał swoją żonę, kto rzuca najszybsze piłki, jak się zachowuje trener, gdy na boisku nie idzie i co ma zamiar robić po zakończeniu kariery sportowej? O tym wszystkim opowiadał bramkarz reprezentacji Polski w piłce ręcznej Sławomir Szmal podczas 29. Franciszkańskiego Spotkania Młodych w Kalwarii Pacławskiej.

Jest najbardziej rozpoznawalnym zawodnikiem polskiej kadry szczypiornistów, ale niewiele brakowało, żeby w ogóle nie mógł uprawiać sportu zawodowo. Na początku kariery przydarzyła mu się kontuzja. Diagnoza była bardzo zła: trzeba znaleźć sobie inne zajęcie. Wszystko się jednak dobrze poukładało i Sławek Szmal jest dziś ostoją polskiej reprezentacji i swojego klubu Vive Tauronu Kielce.
Dlaczego został bramkarzem? Być może przez egoizm. – Na początku grałem w polu, rzucałem bramki, ale byłem strasznym egoistą, nikomu piłki nie podawałem, a to jest sport zespołowy. Postawili mnie więc do bramki, nawet mi nieźle poszło i tam już zostałem[paywall]. Dla mnie są to olbrzymie emocje, zawsze kochałem stać na bramce, zawsze lubiłem, jak chłopaki rzucają i te piłki we mnie trafiają – powiedział.
Złapanie takiej piłki nie jest wcale łatwe. Często lecą one z prędkością 100, a nawet 120 km/h. Najmocniejszy rzut ma chyba jednak Karol Bielecki. Jego piłki osiągają 127 km/h.

To się nikomu nie udało

W Kalwarii Pacławskiej S. Szmal opowiadał o emocjonującym i niezwykłym finale Ligi Mistrzów piłkarzy ręcznych, w którym jego drużyna pokonała węgierski MVP Veszprem. – Są sytuacje, w których jesteś przegrany, nie masz wyjścia. Tak było choćby w ostatnim finale Ligi Mistrzów, kiedy 17 minut przed końcem przegrywaliśmy 9 bramkami. Tego się nie udało nikomu odrobić. Zawsze jest światełko w tunelu. Oczywiście nie wszyscy wierzą, że się uda, ale opłaca się w to wierzyć – powiedział zawodnik.
A co się dzieje w szatni, kiedy nie idzie? – Zależy z jakim trenerem mamy do czynienia. Talant Dujszebajew jest bardzo wymagający, przedstawia nam to bardzo często bijąc rękami o drzwi, więc mamy olbrzymi respekt do niego – mówił S. Szmal.
– W czasie meczu potrafię wyłączyć się i nie słyszeć publiczności, staram się skupić tylko na tym, żeby złapać piłkę, ewentualnie, żeby podpowiedzieć zawodnikom coś, co widzę z tyłu – opowiadał o swojej koncentracji.

Przemycali wino do hotelu

Legendarny polski bramkarz jest wierzący i nie kryje się z tym. Według niego łączenie wiary z występami sportowymi, nie jest większym problemem. – Wszędzie można się pomodlić, pójść do kościoła – mówi.
Są jednak sytuacje, kiedy świątyni nie ma, a modlitwa jest utrudniona. Tak było w Katarze, gdzie odbywały się Mistrzostwa Świata w 2015 r. Wprawdzie w sąsiednim hotelu mieszkał kapelan naszych sportowców, ale w pobliżu nie było żadnego kościoła. Co więcej, odprawianie mszy w pokoju było zabronione. – O tym jednak nikt nie musiał wiedzieć. Problem był z... wniesieniem wina – opowiadał S. Szmal. Wchodzący do hotelu podlegali dokładnej kontroli, przechodząc przez bramki niczym na lotnisku. Trzeba było sobie radzić w inny sposób. – Już samo kupienie alkoholu było problemem. My akurat nie byliśmy kontrolowani. Wysyłaliśmy jednego zawodnika z plecakiem, dostawał małą buteleczkę wina i wchodził do środka. Spotykaliśmy się wszyscy w jednym pokoju i za zamkniętymi drzwiami była msza święta. To są takie momenty, które będziemy pamiętać, bo był jakiś dreszczyk emocji – wspominał.

S. Szmal przyznał, że jeśli chodzi o klubową piłkę ręczną, osiągnął szczyt, bo wywalczył najważniejsze z możliwych trofeum. Ale w reprezentacji ciągle jest niedosyt. Marzeniem naszych szczypiornistów jest zdobycie medalu olimpijskiego. – W Rio będzie to trudniejsze niż w Pekinie, ale wszyscy jadą pełni wiary i to jest piękne – powiedział.
Zaznaczył, że do osiągnięcia sukcesu, oprócz umiejętności i pracy, potrzebna jest też „chemia” między zawodnikami. – Jeśli masz fajną drużynę, tych chłopaków nie trzeba motywować – powiedział. Zwrócił uwagę, że wtedy, kiedy w zespole pojawia się zawiść, nigdy nie przychodzą sukcesy.

Jesteśmy bardzo szczęśliwi

Do Kalwarii Pacławskiej S. Szmal przyjechał z żoną Anetą i synem Filipem. Swoją życiową wybrankę poznał w kościele w przerwie czuwania nocnego. Była jego pierwszą dziewczyną. Początkowo przeszkodą dla nich była dzieląca ich odległość. Nie pokonała ona jednak uczucia i po kilku latach zostali małżeństwem. Pani Aneta opowiadała, jak sobie radzi z tym, że mąż rzadko jest w domu. – Powiem szczerze, że nie jest tak źle. Te momenty, kiedy jesteśmy razem, staramy się wykorzystywać jak najlepiej. Nie mogę narzekać, jesteśmy bardzo szczęśliwi – odpowiedziała.
Co Sławomir Szmal zrobi, gdy powiesi już bramkarskie rękawice na kołku? – Będę chciał przy tym sporcie pozostać, trenować młodzież albo bramkarzy – zapowiada.

fot.Paweł Bugira
– Te momenty, kiedy jesteśmy razem, staramy się wykorzystywać jak najlepiej – mówi żona reprezentacyjnego bramkarza Aneta Szmal.