Śmigus-dyngus przed wiekami

Kto by pomyślał, że dzisiejsze plastikowe „sikawki”, których używamy w lany poniedziałek, mogą mieć swoje źródło w XIV-wiecznych tzw. szprycach.

Do XIV w. jedynym sprzętem do gaszenia pożarów były wiadra i beczki z wodą, jednak później pojawiły się podręczne sikawki, czyli tzw. szpryce, które obsługiwała jedna osoba. Posiadały drewniany lub metalowy cylinder, zakończony wylotem podobnym do prądownicy. Wewnątrz cylindra znajdował się przesuwny tłok z tłoczyskiem i uchwytem.

– Działanie tej sikawki podobne jest do działania strzykawki – po zanurzeniu wylotu cylindra w wiadrze lub beczce z wodą i pociągnięciu tłoka w górę, wypełnia się on wodą, natomiast pchanie tłoka powoduje wpływ strumienia wody, który skierowany w miejsce pożaru umożliwia jego gaszenie. W Polsce szpryce używane były już w pierwszej połowie XVI wieku.  Używano ich także w czasie świąt wielkanocnych w oblewany poniedziałek – wyjaśnia Wojciech Kruk, historyk z Działu Historii Pożarnictwa przeworskiego muzeum.
bc