Stare po nowemu. Komentarze mieszkańców po przebudowie Rynku

Wschodnia część Rynku w pełnej krasie – zachwalają media. I owszem. Po remoncie wreszcie mamy nową/starą wschodnią część Rynku.

Sobotnie popołudnie. Rynek pełny, bo pogoda taka, że aż grzech siedzieć w domu. Działają już ogródki. Każdy może się wybrać szlakiem znanych już w całym kraju lodziarni.

Koło fontanny dzieciaki patrzą z podziwem na ogromne bańki mydlane, tylko Szwejka nie widać, bo szczelnie otoczyła go wycieczka. Późnym popołudniem na Rynku robi się już pustawo. Teraz przemyślanie przychodzą po to, żeby spokojnie pooglądać nowy/stary Rynek i zobaczyć próbę pogodzenia historii z nowoczesnością, tyle że taką, jaka była na topie pięćdziesiąt lat temu.

Chodzą, oglądają z tej i z tamtej strony. Reakcje i opinie są różne.

Nie wszystkim się podoba

– Jestem bardzo rozczarowana, bo myślałam, że zostawią stare mury, tylko przykryte szklanymi płytami, podświetlane wieczorem, żeby wszyscy wiedzieli, jak kiedyś wyglądał Rynek. Takie rozwiązania widziałam w wielu zabytkowych miastach – mówi przemyślanka.

– Mnie najbardziej żal tej ścieżki od kościoła Franciszkanów. Nawet w największe upały można było tamtędy przejść – wspomina starszy pan i żałuje drzew.

– Dobrze z tą trawą pomyślane, bo teraz w architekturze się odchodzi od kamiennych placów na korzyść zieleni. Przecież bez drzew to tutaj byłaby patelnia. Tylko czy biegające po trawie dzieci nie porozbijają sobie kolan o te kamienne wstawki, zaznaczające zarys murów dawnego ratusza? – wtrąca się młody ojciec kilkuletniego chłopca.

Tak chyba było zawsze, że ludzie z oporem akceptowali zmiany w otaczającym ich pejzażu. Kiedyś pewna mieszkanka Zasania narzekała: – Zawsze wiedziałam, że za kioskiem trzeba skręcić, a tu nagle zamiast kiosku stoi dom. I co teraz?

Nic nowego

Podobnie było w Paryżu w 1977 roku, kiedy Valéry Giscard d’Estaing otworzył Centrum Pompidou zaprojektowane przez Renzo Piano i Richarda Rogersa. Wtedy też paryżanie za owo monstrum, które wypełniło zabytkowy plac „Beaubourg”, odsądzali od czci i wiary byłego prezydenta. Doszło nawet do ulicznych protestów.

Nie dość, że bryła nijak nie pasowała do otoczenia, to jeszcze całą konstrukcję z zewnętrz oplątywały rury. Jedne czerwone, inne zielone, a jeszcze inne żółte, na dodatek te przeszklone ściany. Zgroza! Niedaleko Notre Dame, a tu takie szkaradziejstwo.

W Centrum Pompidou działa muzeum, które mieści ponad 100 tysięcy eksponatów sztuki współczesnej. Tam można zobaczyć dzieła Picassa, Kandinsky’ego, Dalego, Pollocka, Andy Warhola i innych największych. Tam też mieszczą się największa biblioteka publiczna w Paryżu, urząd pocztowy oraz kino, więc to, co ludziom jest potrzebne. Od czasu otwarcia minęło prawie pół wieku i dzisiaj nikt już nie protestuje, a w ciągu roku Centrum Pompidou odwiedza więcej ludzi niż Luwr.

Trochę podobnie było z budynkiem Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej. Bunkier – mówili przemyślanie, a teraz już się przyzwyczaili i jakoś zaakceptowali futurystyczną bryłę w otoczeniu starych kamieniczek. Tak też pewnie będzie z tą częścią Rynku, a turystom i tak będzie się podobało, bo nie widzieli, jak było kiedyś.  

Czy to toaleta? – pyta turysta.

Jeden drobiazg

Á propos turystów, to jeden z nich, będąc pierwszy raz w Przemyślu, był bardzo zainteresowany dziwacznym obiektem wyrastającym z dopiero co położonego starego bruku i pytał, czy to przypadkiem nie jest toaleta. Na szczęście ktoś z miejscowych wytłumaczył mu, że kiedyś tu było wyjście z trasy podziemnej, a teraz też jest wyjście, ale tylko awaryjne.

Turysta podziękował za wyjaśnienie i obszedł ów obiekt dookoła, kręcąc głową na znak dezaprobaty. Na widok architektonicznego dziwoląga niektórzy przemyślanie również kręcą głowami i chyba mają rację, bo choć nie jestem fachowcem, też mi się wydaje, że obiekt swoją bryłą jakoś nie pasuje do otoczenia.