Wakacje do kitu

Tegoroczne lato nie należy do udanych. Niejednemu marzyły się palmy i rafa koralowa, a nagle szlag trafił plany i pozostał leżak na działce, kolejka na Morskie Oko albo zatłoczona plaża. Wszystko przez tę cholerną zarazę, której ponoć nie ma, jak mówi pewien ksiądz.

Karol miał zaplanowane wakacje w Londynie, gdzie pracują jego rodzice. Miała to być nagroda za dobre świadectwo ukończenia ósmej klasy. W systemie zdalnej nauki nie było to trudne, tym bardziej że babcia, która się nim opiekowała, pilnowała, żeby nie odchodził od komputera. Niestety przez epidemię wakacje poszły się paść. Po kilku miesiącach lockdownu Karol już nie mógł patrzeć na ekran i całe dnie spędzał, włócząc się po mieście ze starszym o rok kolegą, co bardzo nie podobało się babci. Któregoś dnia chłopcy zawędrowali w okolice ogródków działkowych na peryferiach miasta. Kolega miał w plecaku cztery puszki browaru, więc zapowiadał się fajny dzień. Usiedli na trawie, zapalili i zaczęli delektować się chmielową zupą, aż tu nagle zrobiło się ciemno i lunęło jak z cebra. Obaj się zerwali i kuląc, pobiegli w kierunku działek, gdzie się schowali na werandzie jednego z domków. Czekając, aż przestanie lać, sączyli piwo i rozglądali się dookoła. Działka, na którą trafili, wyglądała jakby właściciel dawno na niej nie był. W pewnym momencie zainteresowali się lekko zardzewiałą kłódką na drzwiach domku. Poruszyli nią kilka razy i jak później mówili – skobel sam wysunął się z futryny. Chłopcy nie byli by sobą, gdyby nie zaglądnęli do środka. Leżanka, dwa ogrodowe krzesła, trochę ogrodniczych gratów i pajęczyna w kącie. Wnętrze niezbyt zachęcające, ale lepsze to niż kulenie się pod przeciekającym dachem, więc się rozgościli.