Zginął, ratując własne dziecko

Sąsiadów zaalarmował huk i łuna. Kiedy przybiegli pod dom ogarnięty pożarem, dziewczynka stała na podwórku. Cała w płomieniach. Przeżyła. Ale ma poparzone 80 procent powierzchni ciała. Jej tatę znaleźli strażacy. Prawdopodobnie wtedy jeszcze żył. Ratownicy próbowali go reanimować. Bezskutecznie. Bezmiaru tragedii dopełniły narodziny – dzień po pożarze zmarłemu mężczyźnie urodził się syn, poparzonej dwulatce braciszek.

O przebiegu zdarzeń wiemy od pana Kamila Czercowego. On pierwszy znalazł się na miejscu, on pierwszy chyba zorientował się w rozmiarach dramatu. – Byliśmy z kolegą u mnie w garażu. Usłyszeliśmy huk. Wybiegliśmy z domu. Usłyszeliśmy krzyk, za chwilę zobaczyliśmy stojącą, płaczącą dziewczynkę, która się paliła – relacjonuje przebieg wydarzeń[paywall] feralnej czwartkowej nocy (20 lutego br.). Rzucili się na ratunek. – Pobiegliśmy po koce, po gaśnice. Ugasiliśmy dziewczynkę. Zadzwoniliśmy pod 112. Tam wytłumaczyli mi, co mam dalej robić – kontynuuje. Zgodnie z instrukcjami operatora włożyli dziecko do wanny, zaczęli polewać letnią wodą. – Żeby łagodzić ból – wyjaśnia. – Kolega pobiegł jeszcze poszukać ojca tej dziewczynki. Nie kazałem mu wchodzić do domu. Sam jestem strażakiem ochotnikiem i wiem, że w takich sytuacjach nie wolno tego zrobić – dodaje, nie wspominając jednak, że jest naczelnikiem OSP w Leżachowie. Ojca dwuletniej Anielki znaleźli dopiero strażacy. – Prawdopodobnie albo nabierał wody, albo chciał namoczyć ręczniki, żeby ugasić córkę, bo to on na 100 procent musiał wynieść ją na zewnątrz, bo jeszcze słyszałem, jak krzyczał – domyśla się pan Kamil. – Prawdopodobnie zadusił się spalinami – podejrzewa.

 

Akcja ratunkowa

Choć nie jest to wersja potwierdzona, podobne przypuszczenia ma st. kpt. Marcin Lachnik, komendant powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Przeworsku, który na miejscu koordynował działania strażaków. – Dostaliśmy zgłoszenie o 21.41, z którego wynikało, że w Leżachowie, w budynku jednorodzinnym doszło do wybuchu – opowiada o akcji służb ratunkowych. W pierwszym rzucie do Leżachowa skierowano dwa wozy PSP Przeworsku oraz strażaków ochotników z Sieniawy. – Po przyjeździe na miejsce okazało się, że w budynku panuje duże zadymienie, nie ma śladów wybuchu, za to są ślady pożaru, ale otwartego ognia już nie było, spalone i osmalone było wyposażenie przedpokoju – podaje M. Lachnik. Na miejsce pierwsi dotarli ratownicy medyczni oraz policjanci. – Kiedy przybyły pierwsze nasze jednostki , dziewczynka już była w karetce pogotowia z licznymi poparzeniami – relacjonuje. – Po wejściu do mieszkania znaleziono mężczyznę. Był nieprzytomny, bez oznak życia. Został ewakuowany z budynku. Przystąpiono do resuscytacji, którą w pewnym momencie przejął kolejny zastęp pogotowia ratunkowego. Przybyły z nimi lekarz stwierdził zgon – uzupełnia.

 

Przyczyny

O przyczynach tragedii mówić za wcześnie. – Policjanci wraz z prokuratorem wykonali oględziny i zabezpieczyli ślady. Ich analiza pozwoli wyjaśnić okoliczności pożaru. Zwłoki mężczyzny zabezpieczono do badań – informuje oficer prasowy Komendy Powiatowej Policji w Przeworsku, asp. szt. Justyna Urban. Komendant przeworskiej straży pożarnej w ostatniej rozmowie z nami przyznał, że przyczyny pożaru nie są jeszcze znane, choć tezę o wybuchu można raczej odrzucić. – W budynku nie było instalacji gazowej, butli ani żadnych urządzeń na gaz – stwierdza jednoznacznie. Słyszane eksplozje były prawdopodobnie odgłosami wybuchających puszek po chemii budowlanej, a same wybuchy były raczej następstwem, a nie przyczyną pożaru. Trzeba podkreślić, że to tylko spekulacje, a twarde fakty ustalą dopiero biegły z zakresu pożarnictwa, policjanci i prokuratura. Podobnie jest z przyczyną zgonu mężczyzny. Pewność będzie po sekcji zwłok. St. kpt. Marcin Lachnik przypuszcza, że do śmierci mogło dojść w wyniku zatrucia lub uduszenia się dymem. – Najczęściej ofiary pożarów, zanim zginą pod wpływem temperatury, tracą przytomność na skutek zatrucia się gazami pożarowymi. Mówiąc najprościej, zabija je dym – mówi. – Jednak w tym konkretnym przypadku przyczyny może wykazać tylko sekcja zwłok – podkreśla. – Palące się wyposażenie domów z tworzyw sztucznych wydziela bardzo dużo szkodliwych substancji. W odpowiednim stężeniu wystarczą dwa wdechy, żeby człowiek stracił przytomność, a w konsekwencji poniósł śmierć – konkluduje. – Stąd wskazane jest, żeby wyposażać się w najprostsze nawet czujniki dymu. To ratuje życie, a kosztuje niewiele – apeluje A. Lachnik.

 

Pomoc

Poszkodowana w pożarze dziewczynka walczy o życie we Wschodnim Centrum Leczenia Oparzeń i Chirurgii Rekonstrukcyjnej w Łęcznej. W momencie, kiedy zamykaliśmy aktualne wydanie Życia Podkarpackiego, znajdowała się w stanie śpiączki farmakologicznej, a jej stan określano jako krytyczny. Jej matka w dzień po tragedii urodziła syna. Obie potrzebują aktualnie wsparcia. Za sprawą zbiórki na portalu zrzutka.pl (wesprzyj tutaj https://zrzutka.pl/f8mmuu) , zorganizowanej przez Kamila Czercowego, takie płynie z całego kraju. – Zbiórkę założyłem, by w momencie, jak ta dziewczynka się obudzi, ważne będzie, by jak najszybciej rozpoczęła rehabilitację, na którą potrzebne będą pieniądze, bo to na pewno będzie długa i kosztowna rekonwalescencja – wyjaśnia swoje motywacje. Odzew przerósł najśmielsze oczekiwania. – Doba nie minęła, a zakładane 30 tysięcy udało się uzyskać – nie kryje swojego zaskoczenia organizator zbiórki. W ciągu trzech dni zebrano 82 tys. 747 zł (stan na 25 lutego). – To, że nadal są wpłaty, pokazuje, jak bardzo ta tragedia poruszyła ludzi – podsumowuje. Jak się okazało, nie tylko on postanowił pomóc. W Miejsko-Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w Sieniawie zorganizowano zbiórkę artykułów higienicznych i środków czystości. W akcję włączyło się już leżachowskie OSP, a zapewne kolejne jednostki dołączą niebawem. Pomóc można także za pośrednictwem stowarzyszenia „Kibic z sercem”, wpłacając na jego konto datki z dopiskiem „dla Anielki”. I choć życie rodziny z Leżachowa nigdy już nie będzie takie samo, pozostaje wierzyć, trzymać kciuki, modlić się o to, by dwulatce starczyło sił. Koszmar, który przeżyła, pewnie będzie zawsze pamiętać, a ojca nikt jej nie przywróci. Ale za sprawą ludzi dobrej woli jest nadzieja – dla niej, dla jej mamy i brata – że jest życie po tej tragedii.