Zmarł jeden z ostatnich żołnierzy 2. Korpusu Polskiego generała Andersa

W wieku 94 lat odszedł jeden z ostatnich żołnierzy 2. Korpusu Polskiego gen. Władysława Andersa – major Jan Sokołowski. Zmarł w Wielkiej Brytanii, ale zgodnie z ostatnią wolą pochowany został w rodzinnym grobowcu na Cmentarzu Głównym w Przemyślu.

Uroczystości pogrzebowe z pełnym ceremoniałem wojskowym odbyły się 27 listopada br. Asystę honorową wystawił 5. Batalion Strzelców Podhalańskich w Przemyślu. Po okolicznych wystąpieniach, m.in. kapelana wojskowego ks. kpt. Grzegorza Bechty, dra Grzegorza Szopy z Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej oraz oddaniu salwy honorowej prochy bohatera wojennego zostały złożone w grobie. W ostatniej drodze mjra Sokołowskiego uczestniczył m.in. prezydent Przemyśla Robert Choma, a także mieszkańcy miasta, kombatanci, młodzież szkolna, przyjaciele rodziny[paywall].
Major Jan Sokołowski urodził się 13 lutego 1921 r. w Przemyślu, w rodzinie Stanisława i Zofii, z domu Miller. Jego ojciec podczas I wojny światowej służył w II Brygadzie Legionów, za co w 1933 r. otrzymał Krzyż Niepodległości. Jan był absolwentem Państwowego Koedukacyjnego Gimnazjum Kupieckiego. Wybuch II wojny światowej zastał go w trakcie powrotu z obozu sportowego. Jako członek Związku Strzeleckiego we wrześniu 1939 r. został zmobilizowany do oddziału w Nowym Mieście. W drugiej połowie września wraz z funkcjonariuszami policji ewakuował się przez Rudki, Żydaczów, Halicz i Przełęcz Wyżkowską na Węgry. Po półrocznym pobycie tam, w kwietniu 1940 r. przekroczył nielegalnie granicę z Jugosławią, skąd wyruszył w dalszą drogę do Grecji. Stamtąd przetransportowany do Syrii wstąpił do Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich.
W maju 1940 r. – po kapitulacji Francji – przeszedł wraz brygadą do Palestyny, skąd w drugiej  połowie sierpnia 1941 r. został przerzucony do północnej Afryki. Od listopada 1941 r. do kwietnia 1942 r. walczył w obronie Tobruku. W kwietniu 1942 r. jego jednostka została przeorganizowana w 3. Dywizję Strzelców Karpackich w 2. Korpusie Polskim. Jako kapral podchorąży został przydzielony do 3. Pułku Artylerii Przeciwpancernej. W maju 1944 r. wziął udział w walkach pod Monte Cassino, a potem w bitwie pod Anconą. Z końcem 1944 r. otrzymał awans na stopień podporucznika. W marcu 1945 r. brał udział w walkach nad rzeką Senio w północnych Włoszech, następnie w kwietniu w zdobyciu Bolonii. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w Wielkiej Brytanii. W latach 60. i 70. XX w. był aktywnym członkiem polskich organizacji kombatanckich. Brał udział w obchodach rocznicowych obrony Tobruku i walk pod Monte Cassino.
Został odznaczony m.in. Krzyżem Walecznych, Medalem Wojska, Krzyżem pamiątkowym Monte Cassino, Krzyżem Czynu Bojowego Polskich Sil Zbrojnych na Zachodzie oraz brytyjskimi: Gwiazdą za wojnę 1939 – 1945, Gwiazdą Afryki, Gwiazdą za Francję i Niemcy, Medalem Obrony 1939 – 1945, Medalem za Wojnę 1939 – 1945.