Życie jak w Madrycie

Po raz kolejny wracam do Arturo Perez-Reverte’a. Hiszpan ten napisał wiele godnych i zajmujących powieści. „Fechmistrz”, „Szachownica flamandzka”, „Ostatnia bitwa templariusza” – to tylko niektóre z jego bestsellerów. Na podstawie jego książki „Klub Dumas” Roman Polański nakręcił pamiętne „Dziewiąte wrota” z Johnny’m Depp’em w roli głównej. Reverte jest też znakomitym felietonistą. Przez wiele lat pisał do znanego hiszpańskiego tygodnika „El Semanal”. To porządna szkoła felietonu.

Autor jawi się tam jako sarkastyczny, ale i dowcipny krytyk współczesnej nam rzeczywistości. Pisze o kobietach, miastach, przyjaźni i przemijaniu, ale i o przypadłościach teraźniejszości, drwiąc sobie z urzędów, administracji i tzw. postępu cywilizacyjnego. Dobrze się to czyta. Pomyślałem przez chwilę, co by się działo, gdyby Reverte żył w Przemyślu. Miałby o czym pisać. Zobaczyłby piękne, stare miasto i ludzi. Rynek, kamienice, zamek, mosty przecinające rzekę.  Pewnie opisałby absurdalny wymiar działalności tutejszych urzędów, gdzie załatwienie najprostszej sprawy napotyka na piętrzące się bez końca trudności. Może byłby łaskawy dla szlachetnych wyjątków. Pisząc o mieszkańcach, musiałby się zmierzyć z trudnym tematem, jakim jest starość. Wystarczyłoby, by przeszedł się ulicami albo spojrzał na przystanki autobusowe, gdzie ujrzałby głównie seniorów. Podobnie stałoby się, gdyby Reverte zechciałby się zatopić w modlitwie i odwiedził przemyskie kościoły. Podziwiałby piękno naszych świątyni, ich architekturę i wnętrza, ale w ławkach nie zastałby zbyt wiele młodzieży. Miałby o czym pisać. Pewnie musiałby podjąć wyzwanie i opisać, dlaczego młodzi wybywają stąd, a wieczorami ulice są puste. Stwierdziłby w końcu, że to jednak piękne, stare miasto. Kamienice odmienione, ludzie jakby mniej. Martwią się o miejsce w szpitalu czy w kolejce do przychodni albo też liczą, czy wystarczy im do końca miesiąca z marnej emerytury czy renty. Oj, nie miałby Arturo łatwego zadania, ale biorąc pod uwagę jego talent,  zapewne dałby radę. W Polsce ukazały się zbiory felietonów Reverte’a pt. Życie jak w Madrycie. W naszej frazeologii termin ten oznacza życie niefrasobliwe i pozbawione trosk. Ostatnio z jednej ze starych kamienic w centrum Przemyśla oderwał się solidny kawał gzymsu. Spadając, roztrzaskał daszek nad wejściem do budynku. Byłem świadkiem skutków tego bombardowania. Dobrze, że nikogo nie było w pobliżu. Na podwórzu obok sceneria, jakby wczoraj skończyła się wojna. Zapomniany świat. Nic nowego. Po prostu – życie jak w Przemyślu. Nie ma co narzekać. Każdy ma swoje życie. Chyba, że spadnie mu na głowę kawał gzymsu.