Bezdomny mężczyzna pomieszkuje w byłym składzie węgla. Możesz pomóc?

No cóż , takich Józków jest wielu , widzę to u siebie na posesji niemal codziennie. Schroniska ( Br, Albertyni  , Caritas  ,PCK) be,  bo tam nie można chlać  mikstury sporządzonej z wielu składników  , najchętniej płyn hamulcowy z dodatkami , trzeba się myć lub kąpiel a to raczej niepotrzebna czynność , trzeba zjeść posiłek skromny ale podany na czas i estetycznie, trzeba się przebrać w czyste ubrania , ale po co jak można łazić miesiącami  w jednych  i śmierdzieć jak capy ale co tam ze smrodu jeszcze nikt nie umarł. Przecież litujecie się nad Józkiem i innymi  podobnymi osobnikami  niepotrzebnie , oni waszej pomocy nie potrzebują i świadomie odrzucają , po prostu jest to ich sposób na bycie i życie. I naprawdę , tu apel do Życia , litujcie się nad ludźmi naprawdę potrzebującymi , biednymi , chorymi samotnymi lub w hospicjach a nie na włóczykijach którzy nigdy nie zbrukali się uczciwą pracą a wybrali taki a nie inny styl życia i co ważne  jest im z tym dobrze,  Dodam że chętnie wybrali by posiłek np. w Caritas gdyby do posiłku głównego zupy z wkładką mięsną  w formie załącznika  dodawano  flaszeczkę czystej , czasem  w ostateczności piwo.  Czytam to z zażenowaniem : facet jeszcze stosunkowo młody , rozwiedziony , ma syna ,  brata . był we Francji , handlował , posiadający  dobry zawód (wszędzie może dostać pracę jako murarz), ponoć schorowany , pytam na jakie choroby?, a litościwe Życie opisuje ckliwą opowieśc o prawdziwym bezdomnym , aż łezka się ciśnie , ba apeluje o pomoc. A więc droga redakcjo myślę że możecie pomagać , podobnie jak ten pan radny ale z własnej kieszeni , również ci wszyscy których ta opowieść o ponoć (nie) pijącym leniu dogłębnie wzruszyła,  obyście się szybko nie wyleczyli z tej radości pomocy  takim bliźnim. Jak chcecie ,  to apel do redakcji i tego radnego,  możecie takich józków  włóczykijów nazywanych bezdomnymi  znaleść i spotkać dużo więcej np. często nocują w starym budynku Pomony przy ul. Czarnieckiego przy okazji pan radny  zobaczy  a  Życie opisze w jaim stanie znajduje się zabytkowy  budynek austriackich koszar ( przy samym Dworcu PKP) , obecnie kolejna przemyska ruina, wstyd , po prostu wstyd dla miasta  Chomy i tej całej rady -bezrady.budynek dawnych austriackic

he he bardzo dobra odpowiedź , pan redaktor jak wielu jemu podobnych szuka tematu ale żeby zapytać kogoś co sie zna to już problem bo jak to przecież w naszym kraju wszyscy wszystko wiedzą najlepiej a w szczególności media , no i po interwencji czy wypocinach pana "redaktora" zainteresował się radny ? ha pewnie weźmie gościa na chatę ;] umyje , nakarmi da 10zł i klepnie go w D...

jak radny Kaminski sie zajmuje to napewno kosciol sie zainteresuje

Jestem wzruszony losem Pana Józefa a zwłaszcza wrażliwością i empatią pani AB piszącej ten artykuł. Trzy lata człowiek mieszka niemalże pod balkonem pani piszącej, musi przetrwać siarczyste mrozy a ona wyciąga jego problem dopiero teraz. Gdzie przez te wszystkie lata była pani Aleksandra i jej troska o los bohatera artykułu. Czy zaglądnęła choć raz po sąsiedzku zapytać czy ma wszystko co potrzeba aby przeżyć do rana gdy był środek zimy. A może po prostu Pan Józek został najzwyczajniej w świecie wykorzystany z powodu braku tematów by wypełnić wczorajsze wydanie gazety?

Jest przeciez  syn a to jego  zasrany obowiązek zapewnic ojcu w miarę godne  życie

Tytułem wyjaśnienia... O tym, że ów człowiek pomieszkuje (mieszka to za duże słowo) w byłym składzie węgla trzy lata wiem od kilku  dni. Od niego samego. 

Dodam jeszcze, że jeśli atakuje się kogoś z imienia i nazwiska, w dodatku ujawniając, gdzie ten ktoś mieszka (pytanie jakim prawem?), warto byłoby samemu się przedstawić, co więcej podać swój adres zamieszkania!  Pójść w takie miejsce nie jest łatwo, człowiek nie wie czy np. nie spotka się agresją. Jakoś nikt wcześniej tam się nie wybrał. Pytałam kilkakrotnie mojego rozmówcę czy chce pomocy.  Odpowiedział:  \"A pani by nie chciała, żyjąc tak jak ja?\" Strażnicy miejscy przychylili się do zdania, że warto spróbować pomóc. Znają przypadki bezdomnych, którzy wyszli na prostą. Proponuję zatem  w powyższym kontekście wzruszać się wyłącznie losem bohatera. Pozdrawiam.

Haha dobre dobre Alekdandra daje rade a raczej Sandra bo nie lubi jak jej Ola wolaja zawsze slizga sie na czyims grzbiecie i jej wypociny czytam jako taka zabarwiona komizmem opowiazdke z zabitej dziury 

Koleżanko, co mówisz nie, autorką tekstu nie jest osoba, o której myślisz/piszesz. Nie jednemu psu Burek.

W odpowiedzi na to co powyżej pisze pani AB przypominam, że  jeśli  się człowiek zdecydował pisać artykuły w prasie i brać za to pieniądze  to stał się osobą publiczną znaną czytelnikom  z imienia i nazwiska i musię się liczyć ze słowami  krytyki własnego postępowania w wymiarze  publicznym. Jeśli  to pani ma przynieść ukojenie to dodam, że mój widok z balkonu jest bardzo bliski pani widokowi. Natomiast nie przekonuje mnie strach pani przed agresją bezdomnych ludzi ale aby w przyszłości moc się  realizować na polu niesienia im pomocy proponuje  zwrócić  się  o asystę  do straży miejskiej. Oni też  będą  zapewne wiedzieli w jakich innych miejscach można spotkać  podobnych  Panów Józków. A bohaterowi  tekstu życzę  jak najlepiej i stałego zainteresowania swoim losem ze strony pani Aleksandry i gazety.