Bliskie spotkanie z... wilczą rodziną

– Wilków nie należy się obawiać. To, że atakują ludzi, jest mitem. Bardziej niż wilków należy się obawiać dzikich psów wałęsających się po lasach – twierdzi zapalony miłośnik dzikiej przyrody, przemyślanin Radosław Bakalus.

Natura jest jedną z wielu jego pasji. Poświęca jej mnóstwo czasu. Obcowanie z dziką przyrodą, jak sam twierdzi, uspokaja i likwiduje stres codziennego życia. Pan Radosław, który jest także sportowcem uprawiającym karate kyokushin, od około dwóch lat obserwuje na Pogórzu Przemyskim wilczą rodzinę, składająca się z 12 osobników[paywall].

– Podróżuję za nią. Wielokrotnie miałem okazję obserwować ją bawiącą się na łące. Siedziałem na jej środku, a wilki bawiły się w odległości około 30, 40 metrów ode mnie. Tak, jakby mnie tam nie było. W żaden sposób ich nie wabiłem ani nie nęciłem. Przychodziłem o określonej porze na łąkę, rozstawiałem statyw z aparatem ubrany w strój maskujący i czekałem, aż wyjdą z lasu – opowiada R. Bakalus.

Bliskie spotkanie koło Kalwarii Pacławskiej

Radosław Bakalus całkiem niedawno miał bliskie, a nawet bardzo bliskie spotkanie z wilkami z obserwowanej od wielu miesięcy rodziny. – Wybrałem się około czwartej rano w teren. W lasy w okolicach Kalwarii Pacławskiej. Kiedy dotarłem w jedno ze znanych mi miejsc, rozłożyłem statyw z aparatem i obserwowałem jelenie pasące się na łące. Nagle około siedem, no, może dziesięć metrów ode mnie pojawił się wilk. Przystanął i zaczął obserwować jelenie razem ze mną. Powoli skierowałem obiektyw na niego, ale było jeszcze ciemno. Udało się jednak nacisnąć spust migawki. Wilk od razu spojrzał na mnie i po kilku sekundach uciekł. Mogłem tam siedzieć do woli, nawet wówczas, kiedy na łące pojawiła się niemal cała wilcza rodzina. Zdjęcia zostały mi jako dowód spotkania. Powiem tak: bardzo niedobrze się dzieje, że zdarzają się nielegalne polowania na wilki, mimo że od połowy lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku są one pod ochroną. To bardzo mądre i inteligentne zwierzęta – podsumował R. Bakalus.